سيزدهم تا شانزدهم - خوف ، رجا ، عدم يأس و عدم ايمنى از مكر
بنده از تقصير و گناه بدور نيست ، بنابراين بايد از عذاب نسبت بمعاصى انجام شده و بالاتر از آن نسبت به معاصى آينده خوف داشته باشد .
اگر از معاصى گذشته توبه كرده و فرض كنيم كه گناه پس از توبه سببى براى خوف نمىشود ولى خوف بنده در سه مورد ديگر ضرورى مىباشد .
1 - عبادت او مردود نشود
وَ الَّذِينَ يُؤْتُونَ ما آتَوْا وَ قُلُوبُهُمْ وَجِلَةٌ أَنَّهُمْ إِلى رَبِّهِمْ راجِعُونَ
2 - اگر معصيت كند خدا او را در دنيا يا در آخرت عقاب مىكند ، و موضوع خوف ، احتمال عذاب است كه منافاتى با رحمت خداوند عزوجل ندارد .
بلى او بايد بترسد كه لذت گناه شايد او را از توبه دور گرداند ، و حالت پشيمانى براى او روى ندهد و يا ممكن است كه خداوند قبل از توبه او را عذاب كند و . . .
3 - نفس او را از حالت خوبى كه پيدا كرده بدر نبرد و شيطان اغوايش نكند ، آدمى بهر مقامى كه برسد قابل سقوط است
وَ اتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ الَّذِي آتَيْناهُ آياتِنا
قرآن به پيامبر بزرگوارش مىگويد :
داستان كسى را بر امت خود تلاوت كن كه به او آيات خود را داديم ولى او خودش گمراه شد . اگر مىخواستيم او را به همان آيات ( نعمتهاى معنوى ) بلند مىساختيم ولى او بر زمين ( طبيعت و