از آثار تسليمى به خدا شكايت نكردن از مصائب به غير او است لذا حضرت يعقوب مىفرمايد :
إِنَّما أَشْكُوا بَثِّي وَ حُزْنِي إِلَى اللَّهِ »
از غم و اندوه خود تنها به خدا شكايت مىكنيم ( نه به غير او ) در تفسير اين آيه جابر از حضرت باقر عليه السلام نقل مىكند كه راهبى از يعقوب سؤال كرد . به نظر بزرگسال مىآيى ( در حالى كه جوانى ) يعقوب گفت : از غم و درد ، از عقبه در ، دور نشده بود كه خداوند به او وحى كرد : يعقوب از من به بندهها شكايت كردى ؟ يعقوب به سجده افتاد و گفت پروردگارا ديگر چنين نكنم ، وحى رسيد ترا آمرزيدم دوباره چنين كارى نكنى . . . چون سند روايت در نظرم مورد شبهه بود تمام روايت را نقل ننمودم . « 1 »
بلى بلا و مصيبت از مؤمن جدا شدنى نيست و مؤمن بايد براى پذيرائى آن آمادگى داشته باشد ففي الصحيح :
سئل رسول اللّه ( ص ) من اشد الناس بلاء في الدنيا ؟ فقال النبيون ثم الا مثل فالامثال و يبتلي المؤمن بعد علي قدر ايمانه و حسن اعماله فمن صح ايمانه و حسن عمله و اشتد بلائه و من سخف ايمانه و ضعف عمله قل بلائه ، و في الصحيح آخر »
: همانا در بهشت منزلتى است كه بنده به آن نمىرسد مگر به مبتلا شدن در بدنش « 2 » و في الصحيح الثالث عن الصادق ( ع ) ايضا :
المؤمن لا يمضي عليه اربعون ليلة الا عرض له امر يحزنه يذكر به « 3 » و الروايات في ذلك كثيرة .
هامش
( 1 ) - ص 262 ج 2 تفسير برهان .
( 2 ) - ص 906 ، ج 2 ، الوسايل
( 3 ) - ص 907 ، ج 2 ، الوسائل