خواركننده به ارتكاز متشرعه دلالت بر كبيره بودن أذيت مذكور مىكند و فرق بين گناه صغيره و كبيره نا مفهوم مىشود ، مگر اينكه در جمع بين اين دو مطلب گفته شود كه رنجانيدن خداوند به ارتكاب گناهان كبيره ؛ مانند قتل نفس و ترك نماز مثلًا بيشتر از رنجانيدن به دروغ و ترك جواب سلام يك مسلمان است . والله العالم .
رنجانيدن پيامبر ( ص ) گاهى به وسيله فعلى كه در اصل خود مباح است هم تحقّق مى يابد ؛ مانند صداى بلند كه ايشان را از خواب بيدار كند و ايشان به خاطر كمبودى خواب از اين بيدارى اذيت شوند . و امثال اينها و ظاهر آيه مباركه اين است كه رنجانيدن آن حضرت از گناهان كبيره است .
از آيه 53 اين سوره نيز حرمت إيذاى ايشان استفاده مىشود . و إيذاء و رنجانيدن مردان و زنان مؤمن ، بدون موجب « 1 » حرام است ( احزاب 58 ) احكام إيذاء را در اول « حدودالشريعه فى محرّماتها » بيان داشته ايم .
إيذاى زنان مسلمان
سرهاى كنيزكان در اول اسلام در مدينه پوشيده نبود ، در آيه 59 سوره احزاب به أمّهات مؤمنين و زنان مؤمنه دستور داده شده كه جلابيب و روسرى هاى خود را بپوشند تا به گمان بردگان مورد أذيت قرار نگيرند . آنچه در اين آيه قابل توجّه است جزاى إيذا كنندگان است كه سه دسته بوند :
اول ، دسته منافقين بودند كه ايمان نداشتند و از ترس مردم تظاهر به اسلام و نماز جماعت مىكردند .
دوم ، بيمار دلانى بودند كه روح آنان به شهوت كثيف شده و ايمان شان بسيار ضعيف
هامش
( 1 ) - يعنى بدون انتقام از ايذاى ابتدايى آنان و بدون تعزيرات و حدود و غيره .