او كه يك معناى اختراعى خود شان هستند تفسير نموده اند . پس سلفيان - كه در چند كشور اسلامى به نام وهابى ها مشهور شدهاند - دو اشتباه علمى بزرگى نموده اند سپس به غلط و اشتباه و يا به عمد و . . . همه مسلمان سنى و شيعه كه دو اشتباه آنان را نپذيرفته اند تكفير كردهاند كه از بدترين گناهان كبيره است و بعد در مقام عمل از اول حكومت سعودى كه به كمك خارجيها و آنان به وجود آمده بود تا امروز هزاران مسلمان و مؤمن را به بهانه كفر ، در كشور هاى اسلامى كشتند . انا لله و انا اليه راجعون . در اين جا حرف منطقى ما اين است كه شركت در عبوديت معلول شرك در خالقيت است و ممكن نيست كه انسان هاى عاقل بتها و يا موجودات ديگر را بدون توقع فايده و يا دفع ضرر بپرستند اين موضوع بسيار روشن است . بلى مشركين مىدانستند خلقت آسمانها و زمين از عهده قدرت بتها و يا انسانها و جن بيرون است اما كمك كردن بتها در مسايل جزئى ؛ مانند زيادتى رزق و شفاء مرض و حامله شدن و بودن حمل پسر و آمدن باران و پيروزى بر دشمن ، به تعظيم و كرنش و سؤال و تقديم نذورات براى شركا معمول بوده و عقل و عادت بر آن شاهد است . در قرآن مى خوانيم :
« وَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ آلِهَةً لَعَلَّهُمْ يُنْصَرُونَ »
يس : 74 ؛ و نيز :
« إِنْ نَقُولُ إِلَّا اعْتَراكَ بَعْضُ آلِهَتِنا بِسُوءٍ قالَ إِنِّي أُشْهِدُ اللَّهَ وَ اشْهَدُوا أَنِّي بَرِيءٌ مِمَّا تُشْرِكُونَ
هود : 54 ؛ بلى مشركين هم يارى شركاء را توقع داشته اند و هم ضرر به دشمنان و حتى انبياء را پس آنان در فاعليت نيز مشرك بودهاند .
تفسير ديگر اين بود كه اگر از كفّار سؤال كنى كه كى آسمان ها و زمين را آفريده به فكر فطرت خود خواهد گفت خدا ، يعنى معرفت به خالق جهان . فطرى آدمى است و شرك از تلقين محيط فاسد است . و مراد به ذيل آيه ( و اكثر آنان نمىدانند ) اين است كه اكثر مشركين نمىدانند كه بتهاى بى جان نماد ملائكه نيستند و نه ملائكه دختران خداوند و مستحق عبادت مى باشند ؛ بلكه تنها خداوند مستحق عبادت است و در قيامت عبادت كنندگان غير خدا به دوزخ مى روند . والله عالم .