را به شش سيارهى كه فوق زمين در زير سيطره جاذبه خورشيد در حركت هستند ، با مدار كره ماه ، هفت آسمان شمرده است .
البته كه خود زمين در مقابل آسمان ها در قرآن قرار گرفته ، نه اين كه خود آسمانى باشد و نيز دو سياره ديگر منظومه شمسى ( عطارد و زهره ) مدار شان زير مدار زمين است نمىشود كه آسمان شمرده شوند ، در حالى كه شش سياره ديگر مدار شان بيرون مدار زمين و شبيه طبقاتى كه يكى بر فراز ديگرى قرار گرفته است ، به منزله آسمان زمين هستند .
اين نظريه مثل نظريه سابق مجرد فرضيه ذهنى اين دانشمند است و ارزشى ندارد .
بعضى از دانشمندان پيش از ما ( شهرستانى مرحوم ) كه يادم مانده در كتاب هيئت و اسلام خود سيارات خورشيد را يازده تا شمرده و دليل آن آيه اى است كه يوسف مىگويد خواب ديدم يازده كوكب براى من سجده مىكردند و مىگويد اگر امروز بعضى از اين يازده سياره كشف نشده ، در آيند كشف مىشود .
اين هم مجرد فرضيه ذهنى است .
ما در اين كتاب و در كتاب هاى ديگر خود در مورد هفت آسمان ديگر بحث هايى نموده ايم ، ولى اين آيه بر فرضى كه در مورد هفت آسمان باشد ، بيان كننده اين مطلب است كه آسمان ها مجرد فضايى است كه راه مى باشد و اين آسمان ها غير از سياره ها و ستاره ها است . و آنچه كه صاحب نظريه دوم گفته كه سياره ها راه هاى ملايكه است . احتمالى است بعيد از ذهن .
بلكه ستاره گان و سياره ها موجودات آسمانى هستند ، نه خود آسمان ها و اين كه اين آسمان ها ، مجرد فضا و امر اعتبارى هستند ، يا بافتى رقيق منسجم و موجود خارجى مى باشند ؟ كه بعضى از نويسندگان ادعاى اثبات آن را در قرن بيست و يكم از ستاره شناسان و منجمين
افق اعلى (تفسير آياتى از قرآن مجيد) (فارسى) — صفحة 123
مساهمون: الشيخ محمد آصف المحسني
ص١٢٣