قرآن منزل ثابت است و هيچ كس از مذاهب اسلامى ادعا نكرده كه يك جمله تا چه رسد به آيهاى در قرآن زياد شده باشد ، بعضى از مسلمانان ادعاى نقص و حذف بعضى آيات را نموده اند .
اين آيه كه در يك سوره مكى ( سوره حجر كه به قول ابن نديم در فهرست پنجاه و دومين سوره ايست كه در مكه نازل شده است ) مىباشد تنها شهادت بر نفى تحريف نقصى در سوره ها و آيات پنجاه و يك سوره نازل شده پيش از اين سوره است و دلالتى بر صيانت آيات بعدى خود اين سوره ندارد تا چه رسد به حفظ و نگهدارى ساير سوره هاى مكى و حتى سوره هاى مدنى . بلى اگر لفظ آيه چنين مىبود « إنا نحن نزلنا الذّكر و إنا لتمامه لحافظون » ؛ صيانت همهى قرآن را از تحريف ثابت مىكرد .
به هر حال مراد از حفظ ، حفظ كلمات و حروف قرآن است كلمه نازل شده ، نه حركات إعرابى آن كه آنها عمل مسلمانان متدين است و از آسمان نازل نشده و لذا قرائت قاريان در آنها مختلف است ؛ مانند كلمه « أرجلكم » در آيه وضوء كه بعضى بكسر حرف « لام » آن و بعضى به فتح آن قرائت كردهاند و هكذا در بعضى از كلمات ديگر .
دلايل اين جانب در مورد صيانت قرآن از تحريف
1 - قرآن اصل و ريشه دين اسلام است و به طبيعت حال مسلمانان به آن اهميت زيادى مى دادند و به عنوان كلام خداوند جهان ، به آن احترام شديد مىگزارند و براى فرمانبرى از دستورات او در ميدانهاى جهاد از جان شيرين خود مى گذشتند و با اين وصف احتمال تحريف و تنقيص آن ضعيف مىشود .
2 - از عصر نزول قرآن عصر حضور رسول خاتم ( ص ) و صحابه در مدينه منوره حفظ و از « بَرْ » كردن قرآن به عنوان يك فضيلت دينى و اجتماعى رايج شد و مسلمانان آن را از اول تا آخرين آيهء نازله يا سورهء نازله از « بَر » مىكردند .