فرزندان در خانوادههائى كه جمعيّت بيشترى دارند ، با يكديگر در منزل انس مىگيرند و غالب نيازهاى مادّى و روحى فرزندان در خود خانواده تأمين مىشود و براى تربيت محتاج به بيرون منزل نمىشوند و فرزندان در همان خانه و در ميان والدين خود و با همان آداب اسلامى و تربيت متين و صحيح رشد مىكنند ، بر خلاف خانوادههاى كمفرزند كه كودكانشان در سنين نوجوانى و جوانى براى برطرفكردن نيازهاى عاطفى خود به كوچه و خيابان يا تلويزيون ( يا در زمان ما به ارتباطهاى مجازى ) رو مىآورند و آنطور كه ديگران مىخواهند آنان تربيت مىشوند و خداى ناكرده در اثر تأثير دشمنان اسلام از ممشاى حقّ خارج شده و فاسد ميگردند .
مادر در خانوادهاى كه فرزندان زيادى دارد همواره مشغول فرزنددارى و خانهدارى است و زنان خانهدار كه در منزل مشغولند ديگر پايشان به بيرون خانه كشيده نمىشود و اگر به آداب اسلامى عمل نموده و در تربيت فرزندان ، اصول الهى و صحيح را مراعات كنند ، با استقرار و آرامش در خانه با مسرّت و خوشى زندگى را سپرى مىكنند ، ولى زنانى كه فرزند ندارند بر خلاف فطرت مجبور
هامش
همه بالفِطره اهل توحيد ميباشند و فناى آنان فطرةً در ذات خدا بيشتر است ، بيشتر مورد علاقهء پيامبر مىباشند .
امّا همين كه به غرور جوانى و به كهولت و دوران كهنسالى و پيرى مىرسند و غرور شهوت و غضب و أوهام و اعتباريّات دامنگيرشان ميگردد و حبّ مال و جاه و اعتبار در زمان پيرى مغزشان را پر مىكند ، همهء آن غرائز پاك و فطرت سالم و دستنخورده را از دست ميدهند ، و به باطل در برابر حقّ عشق مىورزند ، و عمر و حيات و سرمايهء علم و قدرت و امن و امان را به مفت بلكه به منهاى فائده و در برابر ضررهاى هنگفت مىفروشند و مبادله مىكنند . و اين موجب بُعد و دورى از رحمت خداست كه ايشان را از وادى محبّت دور مىكند ؛ إلّامَن عصَمَهُ اللَهُ ، و قَليلٌ ما هُم . » ( روحمجرّد ، ص 597 و 598 )