پيمانه از فيوضات إلهى برگيرد ، هنگامى كه از مجلس برمى خيزد اين آيات را قرائت كند :
سُبْحانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ
وَ سَلامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ
وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ . »
قال الصادق عليه السلام : كفارات المجالس أن تقول عند قيامك منها :
سُبْحانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ
وَ سَلامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ
وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ .
« 1 »
« حضرت امام صادق عليهالسّلام فرمودند : كفّارهء مجالس ( يعنى آنچه غفلت از ياد خدا را در مجلس جبران نموده و اگر مجلس بدون ياد خدا و اولياى خدا گذشته باشد ، اثر و كدورت آن را از بين مى برد ) آنست كه در هنگام برخاستن بگوئى :
سُبْحنَ رَبّكَ رَبّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ * وَ سَلمٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ * وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعلَمِينَ .
» در هر مجلسى كه وارد مىشدند هر جا خالى بود مىنشستند و اصلًا مقيّد نبودند مثلًا در صدر مجلس يا صفّ علماء و امثال آن بنشينند . « 2 »
به ياد دارم طهران كه بوديم روزى در مجلس فاتحهاى كه در مسجد ارك بود در خدمت ايشان شركت كرديم ، دورتادور مجلس اهل علم به صورت فشرده و كاملًا معذّب نشسته بودند ، با اين همه باز هر عالمى كه وارد مىشد مقيّد بود در ميان آنها بنشيند .
وقتى حضرت علّامهء والد روحىفداه با آن هيبت ملكوتى وارد شدند ، بدون توجّه به اين اعتباريّات ، مستقيم به ميان مردم رفته و نشستند .
هامش
( 1 ) . وسآئلالشّيعة ، ج 2 ، ص 405 .
( 2 ) . از حضرت امام صادق عليهالسّلام روايت شده است كه :
كَانَ رَسولُ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ وَءَالِهِ وَسَلَّمَ إذا دَخَلَ مَنْزِلًا قَعَدَ فى أَدْنَى الْمَجْلِسِ إلَيْهِ حينَ يَدْخُلُ .
( كافى ، ج 2 ، ص 662 )