بارى ، علّامهء والد رحمة الله عليه احترامى خاصّ براى غذا قائل بودند ، ميفرمودند : تناول غذا با دست نيز سنّت است و استحباب دارد و غذاخوردن با دست نوعى احترام به غذا است و استفادهء از قاشق هم اشكالى ندارد و با ملاك احترام به غذا منافى نيست ولى استفاده از چنگال صحيح نيست ؛ چرا كه اوّلًا غذاخوردن با دو دست مطابق سنّت رسولخدا صلّى الله عليه وآله وسلّم نيست ، و ثانياً : اينكه انسان غذا را ميان دو آهن قرار دهد و بخورد كه أبداً با احترام و ادبى كه مؤمن بايد نسبت به نعمت إلهى داشته باشد مناسبتى ندارد . « 1 »
از ميان انواع ظروف ، ظروف سفالى را بيشتر دوست داشتند و غير از ظروف سفال ، ما را به استفاده از ظروفى امر ميكردند كه مضرّ نباشد . از ظروف ملامين يا تفلون كه مضرّاتش احراز شده و در درازمدّت موجب امراض مىگردد نهى مىكردند و به جاى آن ، به استفاده از ظروف بلور و مسى و مانند آن ترغيب مىنمودند .
اگر غذائى كه در منزل مهيّا شده بود يا از جائى مىآوردند غذاى مطبوع و لذيذى بود ، در صورت امكان حتماً مقدارى از آن را براى برخى از كسانى مىفرستادند كه توانائى تهيّهء آن غذا را نداشتند يا ممكن بود در آن روز غذاى
هامش
( 1 ) . در مجلّد أوّل اين كتاب ، از ص 696 تا 702 شرح مبسوطى از فرمايش ايشان دربارهء چنگال و ضرورت مراعات ادب و تواضع در غذاخوردن بيان شد كه خوانندگان محترم مىتوانند بدانجا مراجعه نمايند .