علّامهء والد رضواناللهعليه هميشه مىفرمودند : سالك بايد مراقبت كند كه عطش و آتش طلب در نفس او از بين نرود و هميشه شعلهء آن را در قلبش زنده نگه دارد . اگر اين شعله فروبنشيند سير سالك متوقّف شده و ديگر قدمى برنمىدارد و در همان منزلى كه در آنست متوقّف مىشود و شايد براى هميشه در همان منزل بماند . لذاست كه ملّاى رومى رضواناللهعليه مىفرمايد :
هر چه روييد از پى محتاج رست * تابيابد طالبى چيزى كه جست
حقّ تعالى گر سماوات آفريد * از براى دفع حاجات آفريد
هر كجا دردى دوا آن جا رود * هر كجا فقرى نوا آن جا رود
هر كجا مشكل جواب آن جا رود * هر كجا كشتى است آب آن جا رود
آب كم جو تشنگى آور به دست * تا بجوشد آبت از بالا و پست
تا نزايد طفلك نازك گلو * كى روان گردد ز پستان شير او
رو بدين بالا و پستيها به دو * تا شوى تشنه و حرارت را گرو
بعد از آن از بانگ زنبور هوا * بانگ آب جو بنوشى اى كيا
حاجت تو كم نباشد از حشيش * آب را گيرى سوى او مىكشيش
گوش گيرى آب را تو مىكشى * سوى زرع خشك تا يابد خوشى
زرع جان را كش جواهر مضمر است * ابر رحمت پر ز آب كوثر است
تا سَقاهُمْ رَبُّهُمْ آيد خطاب * تشنه باش اللَه أعلم بالصّواب « 1 »
آفت دوّم :
آفت دوّمى كه گاه دامنگير سلّاك راه خدا مىشود آنست كه در اثر كثرت مشاهدهء مكاشفات و منامات صادقه ، تدريجاً نسبت به مشاهدات خود اطمينان خاطر يافته و آن را معيار تشخيص حقّ و باطل قرار ميدهند و بر اساس آن نظراتى
هامش
( 1 ) . مثنوىمعنوى ، دفتر سوّم ، ص 478 .