هوالحيّ الّذى لايموت
اين تربت شريف مضجع مرحوم غفرانپناه سالك سبيل عرفان و توحيد الهى ، جناب آقاى حاج غلامحسين سبزوارى همدانى است كه عمرى را با همّت عالى در پيمودن راه حضرت معبود با عشق سرشار و عزم متين و استوار گذرانيده و در ليلهء هفتم ربيعالمولود 1405 هجريّهء قمريّه لباس تن را خلع و به رحمت جاودانهء حق پيوست .
حاج محمّدحسن بياتى ( ره )
سالك دلسوخته و راهرفته و زحمتكشيده و صاحب مقامات عاليه مرحوم آقاى حاج محمّدحسن بياتى همدانى رضواناللهعليه از أقدم تلامذهء مرحوم حضرت آيةالله انصارى همدانى بودند .
محبّتى شديد و ارتباطى وثيق با مرحوم حضرت آيةالله انصارى و پس از ايشان نيز عشق و علاقهء وافرى به مرحوم حضرت آقاى حدّاد و علّامهء والد داشتند ، بطوريكه در اثر اين محبّت و عشق ، مراتب معنويّت را به خوبى طىّ نموده و بهرههائى عالى از شهود توحيد يافته بود . علّامهء والد در اواخر عمر ايشان مىفرمود : اگر برخى از جهاتى كه در سير ايشان اتّفاق افتاد ، نبود ، ايشان تا به حال به فنا رسيده بود . مرحوم حضرت آقاى حدّاد نيز از ايشان راضى بوده و ايشان را مىستودند .
كثيرالكشف بود و مكاشفاتشان نيز غالباً رحمانى و صادق و شفّاف بود و البتّه اين كثرت مكاشفه اقتضاء شاكله و خصوصيّت نفس ايشان بود ؛ نه اينكه محصول سلوك و نشانهء مقام ايشان باشد .
به حقير هم علاقهء بسيارى داشت و مكاشفهء مفصّلى دربارهء حقير مشاهده كرده و برخى خصوصيّات زندگى حقير را تا آخر عمر و حتّى
نور مجرد (يادنامه سيد محمد حسين حسينى طهرانى) (فارسى) — صفحة 151
مساهمون: السيد محمد صادق الطهراني
ص١٥١