پس اگر خداوند محبّت و دوستى برادر مؤمنت را به تو روزى كرد ، آن را محكم گرفته و از دست مده . »
امام محمّد باقر عليهالسّلام مىفرمايند :
إنَّ الْمُؤْمِنَيْنِ الْمُتَواخِيَيْنِ فىاللَهِ لَيَكونُ أَحَدُهُما فىالجَنَّةِ فَوْقَ الْأَخَرِ بِدَرَجَةٍ فَيَقولُ : يارَبِّ إنَّ صاحِبى قَدْ كانَ يَأْمُرُنى بِطاعَتِكَ وَ يُثَبِّطُنى عَنْ مَعْصِيَتِكَ وَ يُرَغِّبُنى فيما عِنْدَكَ ، فاجْمَعْ بَيْنى وَ بَيْنَهُ فى هَذِهِ الدَّرَجَةِ فَيَجْمَعُ اللَهُ بَيْنَهُما . « 1 »
« يكى از دو مؤمنى كه با هم اخوّت فىالله داشتهاند ، در بهشت در درجهاى بالاتر از ديگرى قرار مىگيرد و به خداوند عرض مىنمايد : پروردگارا برادر و همنشين من در دنيا مرا به طاعت تو امر مىنمود و از معصيتت باز مىداشت و به آنچه در نزد توست ترغيب ميكرد ؛ پس مرا با او در اين درجهاى كه به من عطا نمودى ، جمع نما . و خداوند آن دو را با هم جمع نموده و در يك درجه قرار مىدهد . »
البتّه اين اخوّت و رفاقت كه بر پايهء محبّت به حضرت پروردگار و اشتراك در طريقت و مقصد است ، حقوق و شرائطى دارد كه سالك بايد خود را ملزم به رعايت آنها كند و إلّارشتهء ولايت بين او و رفقاى طريق گسسته و از كاروان عبوديّت جدا مىافتد و از بركات رفاقت فىالله محروم ميگردد .
اتّحاد قلوب و صفا و يكرنگى با رفقاى طريق و برحذربودن از نفاق و دوروئى در رفتار با آنان از مهمّترين حقوق مؤاخات است . و لذا از سالكان ، تعبير به « إخوانالصّفا » مىكنند و اين مركّب اضافى كه مفيد حصر و تخصيص است دلالت دارد كه قيد « صفا » اين جماعت را از ديگران متمايز و مشخّص كرده است و اين وصف « صفا » أظهر أوصاف آنان است .
هامش
( 1 ) . بحارالأنوار ، ج 71 ، ص 278 ، ح 14 .