رفيق
از عناصر پايه در سير و سلوك ، رفقاء و إخوان فىالله هستند كه با سالك در منازل آخرت و اين راه پر فراز و نشيب مصاحبت و مرافقت دارند و به مقتضاى
رُحَماءُ بَيْنَهُمْ
بار يكديگر را كشيده تا به جوار قرب حضرت پروردگار رسيده و سرخوش از نعيم ولايت نداى
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِى هَدَانَا لِهذَا
سر دهند .
و لذا در نصوص معرفتى به مؤاخات فى الله ترغيب كرده و آثار و خواصّ مترتّب بر آن را شمردهاند ؛ حضرت رَسول الله صَلّى الله عليه و آله وسلَّم مىفرمايند :
مَا اسْتَفادَ امْرُؤٌ مُسْلِمٌ فآئِدَةً بَعْدَ فآئِدَةِ الْاسْلامِ مِثْلَ أَخٍ يَسْتَفيدُهُ فى اللَهِ . « 1 »
« پس از نعمت اسلام ، هيچ فائده و بهرهاى به مانند برادرى كه در راه خدا از او بهره برده شود ، روزى هيچ مسلمانى نشده است . » و حضرت أميرالمؤمنين عليهالسّلام در ضمن وصاياى خود در هنگام رحلت مىفرمايند :
وَءَاخِ الْإخوانَ فى اللَهِ . « 2 »
« اخوّت با اخوان فىالله را از دست مده و بر آن مداومت داشته باش . »
و حافظ عليه الرّحمة و الرّضوان در ديوان خود كه سلوكنامهء عرفان حقيقى
هامش
( 1 ) . بحارالأنوار ، ج 71 ، باب 17 ، ص 275 و 276 ، ح 3 .
( 2 ) . همان مصدر ، ح 2 .