« هر كس مسرور و شادمان مىسازد او را كه بين او و بين خدا هيچ حجابى نباشد ، آنگونه كه او به خدا نظر كند و خدا به او ، بايد ولايت آل محمّد ( صلّىالله عليهوآلهوسلّم ) را پذيرفته و از دشمنان آنان برائت بجويد ، و به امام از آنان اقتدا نمايد . در اينصورت حجابها از ديدگان بصيرت و قلب او برداشته شده ، خدا به او نظر مىكند و او به خدا نظر انداخته و به لقاء جمال حضرت حقّ متنعّم ميگردد . »
بر همين أساس ، ايشان نسبت به محبّت أهلبيت عليهم السّلام و توجّه به أنوار مقدّسهء آنان خصوصاً حضرت صاحبالأمر عجّل الله تعالى فرجه الشّريف و نيز إقامهء مجالس ذكر و بيان مناقب آنان و مثالب دشمنان ايشان و عزادارى و بكاء در مصائب آن بزرگواران ، تأكيد أكيد و اهتمام فراوان داشتند ، و سالك را در هيچ مرحلهاى ، از توسّل و استمداد از آن ذوات مقدّسه بىنياز نمىديدند .
اوج محبّت و ارادت و خضوع و خشوع در برابر أهلبيت عليهم السّلام و خاندان رسالتپناه ، كاملًا در سيماى حضرت علّامهء والد رضوان الله عليه و سيرهء رفتارى ايشان مشهود بود ، و در أدبيات كلامى و قلم ايشان در « دورهء علوم و معارف إسلام » هويدا و آشكار است .
بارها مىفرمودند : مقام أهلبيت عليهم السّلام آنچنانكه خود نيز فرمودهاند :
لا يُقاسُ بِنا أَحَدٌ ،
مقامى بس ارجمند و عالى است كه هيچ كس به آن راه ندارد و هرگز نمىتوان كسى را با آنان مقايسه نمود .
علماء و مواليان و أولياء إلهى كه به عالم توحيد و ولايت راه يافتهاند - كه در آنجا تعدّد و دوئيّت ، متصوّر نيست - باز همه در زير چتر و هيمنهء ولايت أئمّه عليهم السّلام بوده و در عالم كثرت همه تحتالشّعاع آن أنوار طاهرهء مباركه هستند و از موائد كرم و إحسان آنان بهره مىبرند .
براى تذكّر به مقام أهلبيت عليهم السّلام ، بارها داستان شخصى را
نور مجرد (يادنامه سيد محمد حسين حسينى طهرانى) (فارسى) — صفحة 490
مساهمون: السيد محمد صادق الطهراني
ص٤٩٠