شما كامل نمىگردد تا زمانى كه قائم ما خروج نمايد . در آن هنگام خداوند عقول شما را مجتمع مىگرداند و شما مؤمنينى كامل مىگرديد . و اگر در زمين مؤمنينى كامل وجود نداشته باشند ، خداوند ما را به سوى خود بالا برده و از زمين بيرون مىبرد و زمين و آسمان از سير طبيعى خود خارج شده و حوادثى غريب و ناآشنا در آنها پديد مىآيد .
آرى قسم به آنكس كه جان من در دست اوست ، در أطراف زمين مؤمنينى هستند كه تمام دنيا در نزد ايشان به مقدار بال پشهاى نمىارزد و اگر دنيا با همهء آنچه در اوست طلائى سرخ باشد كه بر گردن يكى از ايشان آويخته شده و آن طلا از گردنش بر زمين افتد ، به جهت خوارى دنيا در نزد ايشان أصلًا متوجّه نمىگردد كه بر گردنش چه بوده و از گردنش چه ساقط گرديده است .
ايشان كسانى مىباشند كه در اختفاء زندگى مىكنند و به جهت احتراز از شناخته شدن از شهرى به شهرى منتقل مىگردند . شكمهايشان از گرسنگىِ روزه فرو رفته و لبانشان از كثرت ذكر و تسبيح خشك و چشمانشان از گريه ضعيف و صورتهايشان از بيدارى شبها زرد شده است .
اينست علامات و نشانههاى ايشان كه خداوند در انجيل و تورات و فرقان و زبور و صحف پيشين بيان نموده است . خداوند در قرآن ايشان را وصف نموده و فرموده است : « بر اثر سجده علامت ايشان در صورتهايشان نمايان است و اينچنين است وصف و نشانهء ايشان در توراة و انجيل . » و مراد از اين علامت ، زردى صورتهاى ايشان از بيدارى شب مىباشد .
ايشان كسانى مىباشند كه به إخوان دينى خود در سختى و آسانى برّ و نيكى مىنمايند و در حال عسر و تنگدستى ديگران را بر خود ترجيح داده و إيثار مىنمايند . اين گونه خداوند ايشان را وصف نموده و فرموده : « ديگران را بر خود مقدّم مىدارند گرچه خود فقير و محتاج باشند ، و كسانىكه از بخل و حرصِ
نور مجرد (يادنامه سيد محمد حسين حسينى طهرانى) (فارسى) — صفحة 242
مساهمون: السيد محمد صادق الطهراني
ص٢٤٢