1 . عاقبت و نتيجهء صبر من در محبّت و عشق به تو پسنديده و مورد ستايش است ، امّا صبر از مشاهده و لقاى تو هرگز پسنديده نخواهد بود .
2 . آنچه از رنج و محنت در طريق محبّت ، به اين عاشق دلسوخته مىرسد همه را عطايى از حضرت دوست مىدانم و تحقيقاً عزم راستين و عهد من در وفاى به تو ، از اينكه با اين سيل بلا سست و گشوده شود ، ايمن است .
3 . و در طريق عشق هر اذيّت و آزارى كه از تو و عشق تو به من برسد و آن را بر من روا دارى در عوضِ گلايه و شكوه ، شاكر و سپاسگذار تو هستم .
4 . آرى ، افروختهشدن آتش عشق اگر چه به ظاهر بر من ستم روا دارد ، ولى در راه عشق نعمتى گران بشمار مىآيد .
5 . خوف و ترسى كه در راه وصال تو ديدم و سختىهايى كه به من رسيد ، روى مرا از راه تو و فناى در ذات تو باز نداشت .
6 . بلا و ابتلا را براى من عذب و گوارا ساختى و مرا به أمواج بلايا سپردى ، امّا چون همهء اينها از توست پس براى من زيباترين زيور خواهد بود .
7 . سالكى كه تنها نظر به جمال تو دارد و به آن فريفته گشته و از جلال تو روىگردان است خود را مىبيند كه از عالىترين عيش و حيات بهسوى پستى گرائيده است .
8 . نفس متنعّم و نازپروردهاى كه مىخواهد در طريق محبّت تو ، هيچ رنج و سختىاى را تحمّل نكند ، زمانى كه خواهان عشق و محبّت حضرت محبوب شود ، او را از آستان حضرت دوست باز مىدارند .
9 . روح آسايشطلب هيچگاه به ودّ و محبّت حضرت پروردگار دست نمىيابد و نفسى كه دوستدار لذّت زندگانى است به مقام قرب نخواهد رسيد .
10 . در راه محبّت تو صفا و خوشى كجاست ؟ دور است زندگانى عاشق صادق از زندگى بدون رنج و تعب ! و چگونه ممكن است كه طالب لقاء حضرت
نور مجرد (يادنامه سيد محمد حسين حسينى طهرانى) (فارسى) — صفحة 228
مساهمون: السيد محمد صادق الطهراني
ص٢٢٨