بارى ! نور ملكوت روضه ، مجالست با أولياء و اختران فروزان آسمان توحيد در حديقههاى بهشت و بهرهمندشدن از لذّت مصاحبت با أئمّهءهدى عليهم السّلام است .
روى همين أساس ، حضرت علّامهء والد رضوان الله تعالى عليه مىفرمودند : روز مصيبت و شهادت أئمّه عليهم السّلام روز تجديد حزن و غم و اندوه أهلبيت عليهم السّلام و شيعيان و مواليان آناناست ، روز اشك و گريه است . و بايد خود منبرى بعد از سخنرانى روضه بخواند و مفصّل هم بخواند .
حقير يك بار در حضور ايشان منبر رفتم و بعد از بيان عرائض خود پنج دقيقه روضه خواندم . بعد از منبر ، ايشان فرمودند : اين مقدار براى روضه و ذكر مصيبت كماست ، بايد پانزده دقيقه روضه بخوانيد . و گاهى مىفرمودند : علاوه بر اينكه روضه مىخوانيد ، نوحهخوانى كنيد و دم نيز بدهيد .
مىفرمودند : روضه را بايد با تكيه به صوت و حزين خواند و از مستمعين اشك گرفت . يك بار منبر رفته بودم و ايشان در آن مجلس تشريف نداشتند ، بعداً از حقير پرسيدند : اشك هم گرفتيد ؟ عرض كردم : بله . فرمودند : از چه كسانى ؟ از آنان كه زود گريه مىكنند و اشكشان جارى مىشود ؟ ! اين فائده ندارد بلكه بايد طورى روضه بخوانيد كه افراد قسىّالقلب و سنگدل نيز اشك ماتم بريزند .
و بطور كلّى ايشان سخنرانى و منبر بدون روضه و ذكر توسّل را صحيح نمىدانستند و مىفرمودند : روضه ، بركت و نور منبر است .
مىفرمودند : در بيان مصائب أهلبيت عليهم السّلام و ظلم و جورى كه از سوى دشمنان بر آنان وارد آمده ، از كتب سيره و تاريخ و مقاتل معتبر استفاده كنيد ، و تأكيد داشتند كه تاريخ بايد به شكل صحيح بيان شود ، و به كتبى همچون ارشاد شيخمفيد ، لهوف سيّدابنطاووس ، نفسالمهموم و مقتل مقرّم سفارش مىنمودند . و اگر روضهاى خوانده مىشد كه در منابع معتبر نيامده بود ، تذكّر
نور مجرد (يادنامه سيد محمد حسين حسينى طهرانى) (فارسى) — صفحة 202
مساهمون: السيد محمد صادق الطهراني
ص٢٠٢