الْعُيُونُ . وَ مَنْ جَلَسَ مَجْلِسًا يُحْيا فيهِ أَمْرُنا لَمْ يَمُتْ قَلْبُهُ يَوْمَ تَموتُ الْقُلوُبُ . « 1 »
« هر كس مصيبت ما را به ياد آورد و به جهت آنچه در حقّ ما روا داشته شده اشك بريزد ، در روز قيامت همراه ما و در درجهء ما خواهد بود . و هر كس مصيبت ما را به ياد ديگران آورد و خود بگريد و ديگران را بگرياند ، چشم او در روزى كه ديدگان گرياناست ، نخواهد گريست . و هر كس در مجلسى بنشيند كه امر ما در آن إحياء ميگردد ، قلبش در روزى كه قلبها مىميرد ، نخواهد مرد . »
اى خرگه عزاى تو اين طارم كبود * لبريزِ خون ز داغ تو پيمانه وجود
وى هر ستاره قطرهء خونى كه عِلويان * در ماتم تو ريخته از ديدگان فرود
گريهاست بر تو هر چه نوازنده را نواست * نالهاست بىتو هر چه سراينده را سرود
تنها نه خاكيان به عزاى تو اشكريز * ماتمسراست بهر تو از غيب تا شهود
از خون كشتگان تو صحراى ماريه * باغى و سنبلش همه گيسوى مشكسود
كى بر سنان تلاوت قرآن كند سرى ؟ * بيدار ملك كهف تويى ديگران رقود
نَشْگِفت اگر برند تو را سجده سروران * اى داده سر به طاعت معبود در سجود
هامش
( 1 ) . بحارالأنوار ، ج 44 ، ص 278 ، ح 1 ؛ و أمالى صدوق ، ص 73 ، مجلس 17 ، ح 4 .