انسان هميشه محتاج موعظهشنيدن است و بدون آن زنگار معاصى و زخارف دنيا از دلها زدوده نمىشود ؛ چنان كه أميرالمؤمنين عليهالسّلام مىفرمايند :
الْمَواعِظُ صِقالُ النُّفوسِ وَ جِلآءُ الْقُلوبِ . « 1 »
« موعظهها صيقلدهندهء نفوس و جلا بخشندهء قلوب هستند . »
پنجم : إتقان و استحكام مطالب ؛ مطالبى كه بيان مىشود بايد همه مستند باشد . آيات و روايات و حكايات و نقلقولها همه بر أساس يقين و با مراجعه به مصادر آنها باشد . معارفى كه گفته مىشود دقيق و صحيح و از كتب بزرگان استخراج شود ، خصوصاً مطالبى كه انسان حيات اخروى خود را بر پايهء آن بنا مىكند .
بر صحّت قراءت قرآن در منبر بسيار تأكيد داشتند و خيلى قبيح مىدانستند كه طلبه و أهلعلم قرآن را غلط بخواند ، مىفرمودند : اگر آيهاى را مىخواهيد بخوانيد و در صحّت آن ترديد داريد عيبى ندارد كه از روى مصحف تلاوت كنيد .
ششم : رعايت مناسبت أيّام ؛ مطالب منبر در أعياد و وفيات أئمّهءهدى عليهم السّلام تنها در خصوص سيره و حيات آن امام معصوم عليهالسّلام باشد و از مكارم أخلاق و معالى امور آن امام همام صحبت شود و حتّى از طرح و بيان مباحث عامّه و كلّى امامت صرف نظر شود ؛ مثلًا در روز شهادت امام صادق عليهالسّلام منبر بايد در خصوص فضائل و مناقب و بيان مجاهدتهاى آن حضرت در إحياء و تشييد أركان مذهب تشيّع و تحمّل ظلمها و رنجهائى كه در اين جهت از دشمنان كشيدند باشد و اگر در موضوعات ديگرى صحبت شود حقّ آن حضرت أدا نشدهاست . آرى در منبرهايى كه در دههها به صورت متّصل
هامش
( 1 ) . غرر و درر آمدى ، رقم 10222 .