روش مطلوب تحصيل در حوزه
همانطور كه گذشت ، حضرت علّامهء والد رضوان الله تعالى عليه غرض از حوزه را تربيت فقيه عارف بالله مىدانستند ، نه اين كه طلبه مدّتى در حوزه بماند و با زبان عربى و برخى اصطلاحات آشنا شده و بعد درس را رها كند و صرفاً به وعظ و خطابه و اشتغالات ديگر مشغول شود .
كراراً به حقير مىفرمودند : شما آنقدر درس بخوانيد كه مجتهد شويد ، و تا قبل از رسيدن به درجهء اجتهاد ، غير از درس و تحصيل كارى انجام ندهيد . وقتى مجتهد شديد خداوند وظيفهء شما را روشن مىكند ، حال تأليف باشد يا تدريس يا مسجددارى و اقامهء نماز و يا غير آن .
از اين رو بارها فرمودند : اگر مسأله و اتّفاقى پيش آمد و من مسجد قائم را رها كردم ، چنانچه أهل مسجد از شما تقاضا كردند كه ادارهء مسجد را به عهده بگيريد ، نپذيريد و به هيچ وجه درس را رها نكنيد .
و از قضا بعد از هجرت علّامهء والد به مشهد مقدّس ، أهل مسجد به حقير مراجعه كردند و بنده عرض كردم : آقا دستور دادهاند درس بخوانيد و كارى قبول نكنيد .
بارى ، ايشان در اين زمينه بر دو نكته تأكيد مىنمودند :
أوّل اينكه : طلبه در صورتى در جامعه آنچنانكه بايد و شايد ، مفيد خواهد بود كه مجتهد و فقيهى باشد با فكرى عميق و نظرى دقيق ، و به علوم و معارف كتاب
نور مجرد (يادنامه سيد محمد حسين حسينى طهرانى) (فارسى) — صفحة 129
مساهمون: السيد محمد صادق الطهراني
ص١٢٩