جهان انجام مىشد ، از اين بهتر متصوَّر نبود .
بارى ، نظير اين مسأله در دو سال بعد براى چشم بنده پيدا شد . يعنى بدون هيچ مقدّمه و سبب ظاهرى ، شبكه چشم راست بطور نعلى شكل به اصطلاح چشم پزشكان در « محور ساعت 12 و 20 دقيقه » پارگى پيدا كرد و ديد چشم از ميان رفت ، و تمام اطبّاى مشهد و طهران از عمل آن عاجز بودند و رفتن به خارج را الزام ميكردند . و من هم گفتم : به خارج نمىروم گرچه كور شوم ؛ امّا چون جوان غيور و فهيم و ذيقيمت ما آقاى دكتر حاج سيّد حميد سجّادى معاينه كرد گفت : عمل اين چشم اورژانس ( فورى ) است يعنى السّاعه بايد عمل شود ، و حقّ بيرون رفتن از بيمارستان را نداد و گفت : من متعجّبم از گفتار پزشكان كه حواله به خارج دادهاند ، زيرا در اين صورت در فاصله كوتاهى چشم از دست مىرود .
ايشان با دستيارى معاون و شاگرد ممتازش جناب صديق ارجمند مؤمن متعهّد ، آقاى دكتر حاج حسينعلى شهريارى در عمليّهاى كه هفت ساعت تمام به طول انجاميد عمل كردند . و الحَمد لِلّه و المنّة عمليّه در نهايت خوبى و پاكى صورت گرفت بطوريكه موجب شگفت همه شد . . . « 1 » »
نمونه ديگرى كه در اين مجال مىتوانيم از قلم مبارك ايشان ذكر كنيم جريان عارضه سكته قلبى است كه در ماه شوّال المكرّم سال 1412 هجريّه قمريّه ، دقيقا در روزى كه از تأليف كتاب شريف « روح مجرّد » فارغ شده بودند براى ايشان رخ داده است .
نامه حضرت آقا در جواب نامه مرحوم آية الله گلپايگانى
حالات حضرت آقا در اين بيمارى همانند ديگر ابتلائاتشان بسيار ديدنى است كه خود در جواب نامه مرحوم آية الله حاج سيّد محمّد رضا گلپايگانى
هامش
( 1 ) « روح مجرّد » تعليقه ص 211 تا ص 217