نكته دوّم : حمد و ثناى الهى
اين نيز مطلب قابل توجّهى است كه انسان مؤمن بايد كلام و نوشته خويش را با حمد و ثناى الهى شروع كند تا نمونهاى بارز از خدا محورى او بوده ، و همه چيز را از او ببيند و همه چيز را براى او بخواهد ؛ كه :
وَ ما بِكُمْ مِنْ نِعْمَةٍ فَمِنَ اللَّهِ
« 1 » « هر نعمتى از ناحيه خداوند است » . پس در مطلع هر كلام و كتاب بايد اين ادب الهى رعايت شود ، و سيره اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السلام هم آن را تأييد مى نما يد .
نكته سوّم : صلوات بر پيامبر و آل او
مزيّن ساختن مطلع سخن و نوشته به اين ادب الهى نكتهاى است حسّاس و دقيق ، چرا كه نشانه توجّه انسان به سر منشأ و حلقه واسطه فيض بين خلق و خالق است كه : بيُمنِهِ رُزِقَ الوَرَى و بوُجُودِهِ ثَبَتَتِ الأرْضُ و السَّمآءُ . لذا بايد با اقتباس از اهل بيت عصمت و طهارت سخن و نوشته را با ابراز ادب و طلب رحمت براى پيامبر و آل پاكش صلوات الله عليهم أجمعين شروع نمود كه سرچشمه بركات بسيار است .
نكته چهارم : لعن و تبرّى
اصل اساسى حركت بسوى خدا كه برخاسته از عمق جان و فطرت آدمى است اصل جاذبه و دافعه است ، كه همه موجودات بر اين اصل استوار هستند . خير و آنچه بدان محتاجند را جذب نموده و شرّ و آنچه برايشان مضرّ است را دفع مىكنند . اين حقيقت در جان و فطرت همه موجودات حاكم است .
در انسان نيز اگر اين اصل همانطور كه در بُعد تكوين نقش حياتى دارد در بُعد تشريع و تربيتى بر محور صحيح الهى قرار گيرد ، موجب رشد و سعادت او مىشود
هامش
( 1 ) قسمتى از آيه 53 ، از سوره 16 : النّحل