حضرت آقا بر اين اصل الهى و ادب دينى تأكيد داشته و در سيره عملى خويش در همه نوشتهها آن را مراعات مىنمودند ، و استعمال « باسمه تعالى » را بجاى « بسم الله الرّحمن الرّحيم » شايسته نميدانستند .
در اين باره ميفرمايند :
« مثلًا در نامهها طبق سنّت رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم و سيره أئمّه أطهار بايد بسم الله الرّحمن الرّحيم بنويسيم . بسم الله الرّحمن الرّحيم از اختصاصات اسلام است و اين لفظ را يهود و نصارى استعمال نمىكنند . امّا باسمه تعالى اينچنين نيست ؛ و آن يك لفظ عامّ و مشتركى است بين مسلمان و غير مسلمان ، و همه باسمه تعالى مىگويند . بنابراين ، وقتى مسلمان باسمه تعالى مىگويد ، گرچه همان خداى وحدهُ لا شريك له را در نظر گرفته است ، ولى يك لفظى را آورده است كه سائر فِرَق هم در آن لفظ با او مشترك هستند . امّا اين لفظ كجا و يكدنيا عظمت و جلال بسم الله الرّحمن الرّحيم كجا ؟ ! بنابر اين ، در اينجا حتماً بايستى بسم الله الرّحمن الرّحيم استعمال كرد و آن عظمت و ابّهت صدر آيات قرآنى ، و عمق و أصالت رحمانيّت و رحيميّت خداوند را آشكارا نمود .
بر همين اساس است كه قرآن مجيد هر سورهاى را كه ميخواهد ابتداء كند ، با بسم الله الرّحمن الرّحيم آغاز مىكند . همچنين در ابتداء هر كارى بايد انسان بسم الله الرّحمن الرّحيم بگويد . در ابتداى نامهها و سائر امور روزمرّه بايد انسان اينطور رفتار كند . زيرا كه اگر اصطلاح را از دست بدهد ، به دنبالِ رفتن اصطلاح ، مصطلَح نيز از بين مىرود . با از بين رفتن اسم ، مسمّى از بين خواهد رفت . « 1 » »
هامش
( 1 ) « ولايت فقيه در حكومت إسلام » ج 3 ، ص 255 ؛ حضرت آقا چنان بر اين ادب الهى تأكيد داشتند كه حتّى قبل از شروع كتاب با بسم الله الرّحمن الرّحيم ، به اسماء حسناى خداوند تيمّن جسته و به تناسب موضوع هر كتاب در بالاى جلد آن از تعابيرى همچون « هو العليم » و « هو الحىّ » و « هو العزيز » استفاده فرمودهاند .