آن هم به ندرت اتّفاق مىافتاد و ليكن بالأخره شركت ميكردند .
يكى ديگر از افراد آن جلسه آقاى حاج سيّد رضىّ شيرازى بودند كه الآن در طهران امام جماعتند و به درس و بحث علمى اشتغال دارند . و نيز آقاى حاج آقا محيى الدّين انوارى كه الآن ظاهرا جزء مجلس خبرگان باشند و ايشان ده سال زندان بودند و در همان اوّل انقلاب آزاد شدند . البتّه در اوّل حكم اعدام ايشان صادر شده بود كه بعدا تنازل به پانزده سال زندان شد . و آقاى حاج شيخ بهاء الدّين صدوقى همدانى ، و آقاى حاج شيخ محمّد تقى جعفرى . انصافا افراد پاك سيرت و عالم و مؤمن و متديّن و متعهّد و استوار بودند . همچنين آقاى حاج سيّد محمّد على سِبط و حاج سيّد صدر الدّين جزائرى و آقازاده محترمشان و آقاى حاج ميرزا محمّد باقر آشتيانى ، كه از علماى با فهم و با ادراك و دلسوز بودند .
ما با هم كار ميكرديم و از كارهايمان هيچكس خبر نداشت .
در آن زمان بر آية الله بروجردى خيلى سخت ميگذشت . يعنى فشار دولت و حكومت خيلى زياد بود . و دربار به تمام معنى مانند گازانبر ايشان را احاطه كرده بود و مجال به ايشان نميداد . و كارهاى غير شرعى در مملكت بسيار انجام ميگرفت كه ايشان متأثّر و ناراحت مىشدند ، تب ميكردند ، دو روز سه روز تب ميكردند و مىافتادند ، بعد پيغام ميدادند به افرادى در طهران مثل صدر الأشراف يا قائم مقام كه از طرف شاه بودند مىآمدند خدمت ايشان و پيغام ميدادند كه اين كار را نكنند . اينها هم افرادى بودند از علماء كه سابقا به لباس روحانيّت ملبّس بودند ولى در زمان پهلوى لباس را خلع و با كت و شلوار و شاپو در دستگاه حكومتى كار ميكردند . اينها نماز خوان و روزهگير بودند ، محاسن هم داشتند ، و ليكن دربارى و دستگاهى بودند ، و حلقههائى بودند كه بين علماء و حكومت واسطه مىشدند . امّا مرحوم آية الله بروجردى هم كه در
آيت نور (يادنامه عارف بالله حضرت علامه آية الله حاج سيد محمد حسين حسينى طهرانى) — صفحة 279
مساهمون: جمعى از فضلا
ص٢٧٩