تخطي إلى المحتوى الرئيسي

آيت نور (يادنامه عارف بالله حضرت علامه آية الله حاج سيد محمد حسين حسينى طهرانى) — صفحة 229

مساهمون:

ص٢٢٩
معنويّت و جذّابيّت خاصّى برخوردار است . يكى دو ساعت كه از طلوع آفتاب بر آمد با همين حسينيّه سيّار مستقيما به صوب كربلا مراجعت شد و قريب ظهر بود كه وارد شديم . عصر روز بيست و نهم كه در حرم مطهّر أمير المؤمنين عليه السّلام مشغول بوديم حضرت آقا فرمودند : « مثل اينكه حضرت ، ثواب اين زيارت شما را بازگشت به ايران و استفاده از حضور حضرت آية الله حاج شيخ محمّد جواد انصارى همدانى قرار داده‌اند . وقتى به ايران رفتى ، اوّل خدمت ايشان برو ، و كاملًا در تحت تعليم و تربيت ايشان قرار بگير ! » عرض كردم : در صورتى كه ايشان امر به توقّف در ايران بنمايند در آن صورت دورى و جدائى از شما مشكل است ! فرمودند : هر كجاى عالم باشى ما با توايم ، رفاقت و پيوند ما طورى به هم زده شده كه قابل انفكاك نيست . نترس ! باكى نداشته باش ! اگر در مغرب دنيا باشى و يا در مشرق دنيا ، نزد ما مىباشى ! سپس فرمودند :
گر در يمنى چو با منى پيش منى * ور پيش منى چو بىمنى در يمنى
«

استمرار حديث عشق و ارادت

و بدينسان آقا پس از آنكه در آستان حضرت حدّاد رحل اقامت مىافكنند و دست ارادت به دامن پر فيض آن راد مرد توحيد و ولايت مىزنند ، در كنار استمرار ارتباط با مرحوم حدّاد ، به دستور ايشان ملازم محضر آية الله انصارى همدانى گرديده و در سه سال پايانى عمر آن مرحوم تحت تعليم و تربيت ايشان قرار مىگيرند . و همانطور كه خواهيم ديد به سفارش ايشان مقيم طهران مىشوند و صفحات جديدى در تاريخ زندگيشان گشوده ميگردد ، ولى در حقيقت تحت ولايت حضرت حدّاد قرار دارند و مسير الهى را طى مىنمايند ؛