تشرّف به محضر حضرت حدّاد قدّس سرّه « 1 »
حديث عشق و ولايت
« در ميان طلّاب و فضلا و علماى نجف اشرف اين قاعده بر قرار است كه در ايّام زيارتى مخصوص حضرت مولى الكَونَين أبى عبد الله الحسين سيّد الشّهدآء عليه و على أبيه و امّه و جدّه و أخيه و التِّسعةِ الطّاهرةِ مِن أبنآئِه صلواتُ اللهِ و سلامُ ملآئكتِهِ المقرّبين و الأنبيآءِ و المُرسلين ، مانند زيارت عرفه و زيارت اربعين و زيارت نيمه شعبان ، پياده از نجف أشرف به كربلاى معلّى مشرّف مىشوند ؛ يا از جادّه مستقيم بيابانى كه سيزده فرسخ است و يا از جادّه كنار شطّ فرات كه هجده فرسخ است . جادّه بيابانى خشك و بىآب و علف است ولى مسافرين زودتر مىرسند و يك روزه و يا دو روزه راه را طى مىكنند ، ولى جادّه كنار شط جادّه ماشينرو نيست ، جادّه پيادهرو و مالرو است و انحراف نيز دارد . ولى به عوض سر سبز و خرّم است و از زير درختهاى خرما و نخلستانها عبور مىكند ، و در هر چند فرسخى يك خان و مُضيف خانه وسيع ( مهمانخانه ساخته شده از حصير متعلّق به شيوخ اعراب كه در آنجا تمام واردين را بطور مجّانى هر چقدر كه بمانند پذيرائى مىكنند ) وجود دارد كه طلّاب روزها را تا به شب راه مىروند و شبها را در آنجا بيتوته مىنمايند ، و معمولًا سفرشان از راه آب كه اين راه است دو روز يا سه روز طول مىكشد » .
يك درس تربيتى
« حقير را در مدّت اقامت هفت ساله در نجف أشرف جز دو بار توفيق تشرّف پياده به كربلا دست نداد . . . در هر دو سفر حقير در معيّت حضرت
هامش
( 1 ) از اوّل تا آخر اين بخش بجز عناوين فرعى ، همه از كتاب « روح مجرّد » ص 22 به بعد است .