. . .
و در پايان نامه هم پس از جمعبندى مطالب مىنويسند
مسؤوليّت سنگين زعامت
حضرت آقا قضيّهاى را از استادشان آية الله خوئى نقل مىكنند كه قابل توجّه و دقّت است و رابطه صميمى و نزديك ايشان با استادشان و نيز پشتكار و عنايت ايشان به تحصيل و دقّت در امور را نشان ميدهد :
« در ايّامى كه حقير براى ادامه تحصيلات به نجف أشرف مشرّف شده بودم ، يكى از درسهاى اصول را در محضر آية الله العظمى حاج سيّد أبو القاسم خوئى دامت بركاته العاليه ميخواندم . روزى در درس به إشكالى برخوردم . تقريبا چهار ساعت بعد از ظهر و هوا هم گرم بود . براى پرسيدن اشكال برخاستم و به منزل ايشان رفتم ، و ايشان در منزل اوّلشان كه وقفى بود سكونت داشتند و قدرى هم تا حرم فاصله داشت . درِ منزل را زدم اتّفاقا خود ايشان در را باز كردند و تفقّد نموده حقير را به اندرون بردند ، و معلوم بود كه تازه از سرداب بيرون آمده بودند و در همان فضاى داغ منزل ( بعضى از منزلهاى نجف ايوانى دارد كه