. . .
و در پايان آن مىنويسند :
و در آغاز نامه دوّم كه در جواب پاسخ آية الله خوئى نوشتهاند پس از عرض ادب و ارادت به پيشگاه ملكوتى صراط واضح و نجم لائح و إمام ناصح و زِناد قادح حضرت أمير المؤمنين عليه أفضل صلوات المصلّين مىنويسند و در اواخر آن مىنويسند و در آغاز نامه سوّم كه در جواب به پاسخنامه آية الله خوئى است پس از عرض ادب مفصّل به پيشگاه قدّوسى ميزان أعمال و مقلّب احوال و سيف ذى الجلال و ساقى سلسبيل زلال حضرت أمير المؤمنين عليه أفضل صلوات الله و ملآئكته و رسله أجمعين ، خطاب به استاد خود مىنويسند و پس از نقل ابياتى به عنوان مدح و تحيّت استاد مىنويسند
آيت نور (يادنامه عارف بالله حضرت علامه آية الله حاج سيد محمد حسين حسينى طهرانى) — صفحة 165
مساهمون: جمعى از فضلا
ص١٦٥