« هو
به عرض مبارك مىرساند : اميدوارم كه وجود مسعودْ قرين عافيت و موفّقيّت بوده و ملالى نداشته ، و غرق ألطاف بىپايان و عنايتهاى شايان حقّ سبحان ، و تحت تربيت صاحب ولايت مطلقه عليه أفضلُ السّلام بوده ، و از نعمت جوار محظوظ ميباشيد .
چندى قبل مرقومه شريفه حاكيه از تفقّد و ياد آورى جنابعالى زيارت گرديده و مفتخر شدم ؛ كسالت طبعى بنده چنانچه مسبوقيد اين مدّت مزيد خجلت گرديده ولى با اينهمه چنانچه قلبتان هم قاعدةً بايد شهادت بدهد هيچگاه صورت پر مهر جنابعالى فراموش بنده نميشود .
و لولا اينكه موضوع آستانِ عرش بنيانِ حضرت أمير عليه السّلام بود ، بنده هيچگونه رأى به مسافرت جنابعالى نه در مقام شور و نه بحسب تصوّر نميدادم . به هر حال و اجمالًا ، دل بنده پيوسته پيش شما است اگرچه راهى به قرب جسمانى ندارم . اينك باز با اين وسيله به راز سرائى و توصيههاى خود إدامه مىدهم . اميدوارم إن شاء الله وضعيّت هواى آنجا موافق مزاج خود و خانواده گرامىتان بوده و از اين جهة گرفتارى و ابتلا نداشته باشيد .
1 - پيوسته موضوع مسكن و خوراك را خيلى اهمّيّت داده و البتّه هيچ غفلت نكنيد .
2 - از درسها درسى كه موافق ذوق و سليقهتان مىباشد اختيار فرمائيد ، اگرچه استاد بحسب ظاهر از حيث ابّهت و شهرت عقبتر بوده باشد . و اگر ناچار شويد ممكن است به يكى از درسهاى با عنوان حاضر شده و يكى دو تا درس حقيقى داشته باشيد . بيشتر از سه درس هم مجوّز ندارد .
3 - با بعضى از اشخاص مهذّب و مردان خدا نيز رابطه داشته باشيد . درس و تحصيل بى خدا مثل راهى است كه از جادّه پرت بيفتد ؛ لا يزيدُ السَّيرُ
آيت نور (يادنامه عارف بالله حضرت علامه آية الله حاج سيد محمد حسين حسينى طهرانى) — صفحة 131
مساهمون: جمعى از فضلا
ص١٣١