كم نظير ايشان بر زندگى خود را در يك جمله كوتاه و رسا چنين بيان مىكنند :
« حقّاً اگر ما به چنين مردى برخورد نكرده بوديم خسر الدّنيا و الآخرة دستمان از همه چيز خالى بود . فللّه الحمد و له المنّة . »
و در جاى ديگر روشن و صريح ميفرمايند « : من چه گويم درباره كسى كه عمرم و حياتم و نفسم با اوست . من اگر خدا شناس باشم يا پيغمبر شناس و يا امام شناس ، همه اينها به بركت رحمت و لطف اوست . يعنى از وقتى كه خداوند او را به ما عنايت كرد همه چيز را مرحمت كرد » . « 1 »
و در مورد روش صحيح تربيت علمى عملى استاد خود ميفرمايند :
« او همه چيز بود ، بلند بود و كوتاه بود ؛ در عين بلندى كوتاه ، و در عين اوج و صعود ، در حضيض و نزول . با ما طلبههاى عجول و گستاخ نرم و ملايم ، مانند پدر بلند قامتى كه خم مىشود و دست كودك را مىگيرد و پا بپاى او راه مىرود ، استاد با ما چنين ميكرد . او با ما مماشات مىنمود و با هر كدام از ما طبق ذوق و سليقه و اختلاف شدّت و حِدّت و تندى و كندى او راه ميرفت و تربيت مىنمود .
و با آنكه أسرار الهيّه در دل تابناك او موج ميزد سيمائى بشّاش و گشاده و وارفته و زبانى خموش ، و صدائى آرام داشت . و پيوسته به حال تفكّر بود و گاهگاهى لبخند لطيف بر لبها داشت . « 2 » »
« آنقدر متواضع و مؤدّب ، و در حفظ آداب سعى بليغ داشت كه من كرارا خدمتشان عرض كردم : آخر اين درجه از ادبِ شما و ملاحظاتِ شما ما را بىادب مىكند ! شما را به خدا فكرى به حال ما كنيد ! « 3 » »
هامش
( 1 ) « مهر تابان » ص 79 تا ص 18
( 2 ) همان مصدر
( 3 ) همان مصدر