« . . . بارى ، حضرت علّامه آيتى بود عظيم ؛ نه تنها از نقطه نظر فلسفه و احاطه به تفسير قرآن كريم و نه تنها از نقطه نظر فهم أحاديث و پى بردن به حاقّ معنى و مراد ( چه از روايات اصوليّه و چه از روايات فروعيّه ) و نه تنها از نقطه نظر جامعيّت ايشان در سائر علوم و احاطه به عقل و نقل ، بلكه از نقطه نظر توحيد و معارف الهيّه و واردات قلبيّه و مكاشفات توحيديّه و مشاهدات الهيّه قدسيّه و مقام تمكين و استقرار جلوات ذاتيّه در تمام عوالم و زواياى نفس .
هر كس با ايشان مىنشست و زبان خاموش و سكوت مطلق ايشان را مىنگريست ، مىپنداشت كه اين مرد در مُفكّره خود هيچ ندارد ، ولى چنان مستغرق انوار الهيّه و مشاهدات غيبيّه ملكوتيّه بودند كه مجال تنازل پيدا نمىكردند .
و عجيب جامعيّت ايشان بود بين تحمّل آن كوههاى أسرار و بين حفظ ظاهر در مقام كثرت و اعطاء حقّ عوالم و ذَوى الحقوق ، از تدريس و تربيت طلّاب و محصّلين و دفاع از حريم دين و سنّت الهيّه و قوانين مقدّس اسلام و سنگر ولايت كلّيّه الهيّه .
آية الله علّامه طباطبائى گذشته از جامعيّت در علوم ، جامع بين علم و عمل بود . آن هم عملى كه از تراوشات نفسانيّه صورت گيرد و بر اساس طهارت سرّ تحقّق پذيرد . جامع بين علوم و كمالات فكريّه و بين وجدانيّات و أذواق قلبيّه و بين كمالات عمليّه و بدنيّه بود . يعنى مرد حقّى بود كه شراشر وجودش به حق متحقّق بود . »
حضرت آقا پس از اين بيان كه نمايانگر علّت جذب ايشان به علّامه است به بيان تشريحى ابعاد علمى و عملى استاد خود مرحوم علّامه طباطبائى أعلى الله مقامه الشّريف مىپردازند . و در جائى ديگر تأثير گذارى شخصيّت
آيت نور (يادنامه عارف بالله حضرت علامه آية الله حاج سيد محمد حسين حسينى طهرانى) — صفحة 125
مساهمون: جمعى از فضلا
ص١٢٥