در مقدّمهء كتاب « الشّيعة و فنون الإسلام » صفحهء 12 ، دربارهء علم كلام و حكمتِ آية الله سيّد حسن صدر ، و اساتيد او بحث كرده است ؛ « 1 » و در « الشّيعة و فنون الإسلام » صفحهء 94 ، راجع به مصنّفات علّامهء حلّى درحكمت و كلام . « 2 »
شيخ محمود أبوريّه در كتاب « أضوآءٌ على السّنّة المحمّديّة »
هامش
- شهيد أوّل در حقّ وى چنين فرموده است : در شهر دمشق در أواخر شعبان سال 776 با او هممجلس شدم ، پس او را درياى پايانناپذير يافتم . او به من اجازهء روايت تمام روايات خود را داد ، و در همان سال در دوازدهم ذى القعده در دمشق وفات يافت . او بدون شكّ امامى مذهب بود ؛ خودش براى من تصريح نمود . و شدّت علاقهء وى به حضرت بقيّة الله الأعظم معلوم و مشهود بود . از بعضى از نوشتههاى وى استفاده مىشود كه از أولاد شيخ صدوق رحمة الله عليه بوده است . » - م .
( 1 ) - تعبير آية الله صدر دربارهء علّامهء حلّى چنين مىباشد :
« تأليفات او را در دو علم حكمت و كلام شمردم و تعداد آنها چهل كتاب بود . » - م .
( 2 ) - كلام شيخ مرتضى آل يس : نويسندهء مقدّمه ، دربارهء آية الله صدر : نويسندهء كتاب ، اينچنين است :
« . . . در آن هنگام اشتياق فراوانى به نجف أشرف پيدا كردند و بدان صوب رهسپار گشتند ، و در نجف أشرف حكمت و كلام را نزد فاضل شكّى ( متوفّى در سال 1290 ) و مولى شيخ محمّد تقى گلپايگانى ( متوفّى در سال 1293 ) فرا گرفتند . » - م .