جابر بن عبدالله أنصارى ، و غلامى از رسول خدا كه او را « ثبيت » مىگفتند ، و زيد بن أرقم . »
و نيز از كتاب « مَحاسن » احمد بن محمّد بن خالد برقى با إسناد خود از عبدالله بن عَجْلان روايت است كه او ميگويد : سَأَلتُ أبا جَعْفَرٍ عَلَيهِ السَّلامُ عَنْ قَولِ اللَهِ عَزّ وَ جَلَّ :
قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى ،
قَالَ : هُمُ الْأَئِمَّةُ الَّذِينَ لَايَأْكُلُونَ الصَّدَقَةَ وَ لَاتَحِلُّ لَهُمْ . « 1 »
« از معنى آيه مودّت از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام پرسش كردم ، در جواب گفتند : مراد از اين آيه فقط أئمّهء اهل بيت هستند ، آن كسانى كه صدقه نمىخورند و خداوند بر آنان صدقه را حرام فرموده است . »
سپس خداوند ميفرمايد :
وَ مَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيها حُسْناً إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ .
« 2 » و « 3 » مراد از اقتراف همان اكتساب است و مراد از حسنه فعلى است كه در نزد خدا مورد پسند بوده و بر آن ثواب ميدهد . و معلومست كه حُسن فعل عبارت از تناسب آن فعل با سعادت انسان و هدف غائى او ، و در مقابل ، سوء فعل عبارت است از عدم تناسب آن فعل با كمال انسان و ضدّيّت آن فعل با وصول به مقصد .
و به همين مناسبت در أخبار ائمّه عليهم السّلام حسنه به ولايت تفسير شده است ؛ چون معنى ولايت ، هر قول و فعل و خُلق و علم و شهود و حالى است كه در راه مقصود و رسيدن به كمال مطلوب كه همان مقام توحيد و فناى
هامش
( 1 ) - تفسير « برهان » ج 2 ، ص 972
( 2 ) - [ « هر كس كار نيكوئى انجام دهد و حسنهاى كسب نمايد ، براى او در آن عمل نيكشمىافزائيم . همانا خداوند آمرزنده و پاداش دهنده است . » ]
( 3 ) - راجع به تفسير اين آيه و آيات بعد ، در « روضهء كافى » ص 379 روايت مفصّل و عالية المضامينى از حضرت أبوجعفر عليه السّلام وارد است .