الْمَوَدَّةُ عَلَى قَدْرِهَا . وَ مَا أَنْصَفُوا نَبِىَّ اللَهِ فِى حِيَاطَتِهِ وَ رَأْفَتِهِ وَ مَا مَنَّ اللَهُ بِهِ عَلَى أُمَّتِهِ بِمَا تَعْجَزُ الْأَ لْسُنُ عَنْ وَصْفِ الشُّكْرِ عَلَيْهِ أن يُؤَدُّوهُ فِى قَرَابَتِهِ وَ ذُرِّيَّتِهِ وَ أنْ يَجْعَلُوهُمْ فِيهِمْ بِمَنْزِلَةِ الْعَيْنِ مِنَ الرَّأْسِ حِفْظًا لِرَسُولِ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَيهِ وَءَالِهِ وَ حُبًّا لَهُمْ . « 1 »
حضرت رضا عليه السّلام فرمود : « و امّا در بارهء محمّد صلّى الله عليه و آله وسلّم ، خداوند عزّوجل محبّت و مودّت اهلبيتش را بر امّتش واجب نمود ، و خداوند به رسول خود امر نمود كه اجر خود را در مودّت امّت به اهلبيتش قرار دهد ، تا آنكه امّت بواسطهء شناختن اهلبيت ، آنها را دوست داشته و دائماً به نسبت مستقيم معرفت به آنها درجهء حبّ و دوستى بالا رود ؛ چون مودّت طبعاً به مقدار معرفت فضل و درجهء آنها خواهد بود .
همين كه خداوند مودّت اهل بيت را در قرآن مجيد واجب شمرد ، بر گروهى اين معنى سنگين آمد ، چون اطاعت از اهل بيت براى آنان سنگين بود . جماعتى از صحابه اين امر را پذيرفتند ، اين جماعت كسانى بودند كه عهد خدا را در وفاى به آن نشكستند و وفادار بودند . ولى اهل نفاق و دشمنى ، ولايت أئمّه را نپذيرفتند و آن را از مجراى خود منحرف نمودند و از آن حدّى كه خدا معيّن نموده بود برگردانيدند و گفتند كه : مقصود از قُربى تمام قريش و جماعت عرب است ، و مراد تمام أفرادى هستند كه مسلمان شده و دعوت آن حضرت را پذيرفتهاند ؛ تمام آنها ذوى القرباى حضرت رسول الله هستند . »
پس حضرت رضا ميفرمايد : « اگر به فرض اين معنى هم صحيح باشد ، لكن چون ميدانيم كه مودّت تابع قرابت است ، بنابراين نزديكترين افراد به رسول خدا سزاوارتر به مودّت خواهد بود ، و هر چه قرابت بيشتر باشد به همان
هامش
( 1 ) - تفسير « برهان » طبع سنگى ، ج 2 ، ص 971 ؛ و از طبع بنياد بعثت ، ج 4 ، ص 818