هزار حكم اجتماعى براى تكميل نفوس بشر به ميان مىآيد ، ولى تمام اينها به تبع آن سرّ الهى و در شعاع آن كانون معرفت قرار ميگيرد .
البتّه معلومست كه اين امر پس از رسول خدا فقط و فقط در اهل بيت بوده است و هيچكس غير از آنها از معانى مخفيّه و بواطن امور و اسرار قرآن مجيد و راه تكميل نفوس بشريّه به عالم توحيد و تأويلات كتاب آسمانى آگاه نبوده است ، يا آنكه اگر براى بعضى آگاهى حاصل شده بوده ، فى الجمله و در حدودى خاص بوده است .
ولى در وجود مقدّس أميرالمؤمنين عليه أفضل السّلام به نحو أعلى و أكمل بود . آن حضرت به منزلهء نفس رسول خدا بود و در ادراكات و معارف و اتّصال به عوالم غيبى ، تالى تِلو آن حضرت و اوّلين شاگرد آن مكتب بوده است ؛ و روى اين زمينه حقيقت نبوّت و سرّ ولايت وجان و خلاصهء اسرار بوده است .
أحاديثى كه شيعه و سنّى مستفيضاً يا متواتراً از حضرت رسول الله صلّى الله عليه وآله روايت مىكند كه آن حضرت ميفرمايد : على نفس من است ، على بمنزلهء من است ، من و على هر دو از يك نور آفريده شدهايم ، من و على هر دو از يك درخت خلق شدهايم ، على برادر من است ، و امثال اين تعبيرات ، همه حاكى از اين معناست .
داستان نبوّت رسول الله و نزول قرآن و أحكام اسلام و عظمت مسلمين در عصر رسول الله ، مبنى بر يك سيستم اجتماعى نيست كه فقط از دريچهء ظاهر بدون توجّه به معنى و باطن امر ، مورد بحث و گفتگو واقع شود ، بلكه فقط متّكى بر اتّصال به عوالم غيب و صفاى باطن و ادراك علوم قلبيّه بر اساس طهارت و وصول به مقام عبوديّت محضه بوده است .
و پس از رحلت رسول الله وقتى اين معنى دوام پيدا مىكند كه شخصى مانند أميرالمؤمنين به دنبالهء رسالت آن حضرت زمام امور را بدست بگيرد و
رساله مودت (تفسير آيه قل لا أسئلكم عليه أجرا إلا المودة في القربى) (فارسى) — صفحة 203
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٢٠٣