مگيريد ، آنها خود با خود دوست هستند . و هر كدام از شما كه آنها را دوست خود بگيرد ، از آنها خواهد بود . خداوند مردم ستمگر را كه به اختيار خود راه انحراف را طىّ كنند ، هدايت نخواهد نمود . »
و نيز ميفرمايد :
وَ لَوْ كانُوا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ النَّبِيِّ وَ ما أُنْزِلَ إِلَيْهِ مَا اتَّخَذُوهُمْ أَوْلِياءَ وَ لكِنَّ كَثِيراً مِنْهُمْ فاسِقُونَ .
« 1 »
« و اگر مسلمانان ، ايمان به خدا و رسول خدا و قرآنِ نازل از جانب خدا به پيغمبرش داشته باشند ، با يهود و نصارى طرح دوستى نخواهند ريخت ، لكن بسيارى از ايشان ( آنها كه با آنان محبّت و مودّت مىكنند ) از جادّهء مستقيم منحرفند . »
ملاحظه مىشود كه در اين آيات ، أفرادى را كه با مشركين و يهود و نصارى روابط دوستى و صميميّت برقرار مىكنند ، از زمرهء مؤمنين خارج مىكند ، و گويا مثل آنكه اسلام با مودّت با آنان جمع نمىشود ؛ و اين نه از جهت آنست كه قرآن نمىخواهد خيرى به آنها برسد ، بلكه از آن جهت است كه مودّت و محبّت رفته رفته موجب آشنائى و انس ميگردد و اين مؤانست و مجالست كمكم موجب تأثير أفكار و روحيّات آنان در شخص مسلمان مىشود .
و معلوم است كه ريشهء اسلام و ايمان همان عقيدهء پاك به خدا و ايمان راسخ به رسول خدا و روز معاد و أحكام و دستورات الهى است . و چون مسلمانى به علّت نزديكى با آنان در عقيدهء پاك و ايمان او تزلزلى حاصل شود ، از نقطهء نظر معنى مسلمان نخواهد بود ، گرچه به صورت ظاهر به آداب اسلامى مؤدّب باشد . و رفته رفته بواسطهء محبّت و به دنبالهء افكار آنان ، از اعمال و روش و سنّت و آئين آنها در امور زندگى و اجتماعى پيروى مىشود تا به جائى كه در
هامش
( 1 ) - آيه 81 ، از سورهء 5 : المآئدة