از آنكه أميرالمؤمنين را واسطه نمودند و براى ملاقات و عيادت فاطمه آمدند و سلام كردند ، آن حضرت روى خود را برگردانيده و جواب سلام نفرمود ، با آنكه جواب سلام هر مسلمانى واجب است ؛ و لذا معلوم مىشود كه آن حضرت أبوبكر و عمر را مسلمان نمىشناخته است .
ابن قتيبه ميگويد : پس از آنكه على را به مسجد بردند و على بيعت نكرد و دل شكسته به سر قبر پيغمبر رفت و گريه مىكرد و صيحه مىزد ، فقال عُمر لأبى بكرٍ رضى الله عنهما : انْطلِقْ بنا إلى فاطمةَ فإنّا قد أغضَبناها . فانطَلَقا جَميعًا فاستَاذَنا علَى فاطمةَ فلَم تَأذَن لَهُما ، فَأَتَيا عليًّا فَكَلَّماه فأدخلَهُما عَليها ، فلمّا قَعَدا عِندَها حوَّلَتْ وَجْهَها إلى الحَآئِطِ ، فسَلَّما عليها ، فلَم تَرُدَّ علَيهِما السّلامَ . « 1 »
« عمر به أبوبكر گفت : بيا برويم براى ملاقات فاطمه ، زيرا كه ما فاطمه را به غضب آورديم . هر دو آمدند و از فاطمه إذن دخول خواستند ، فاطمه إذن نداد . آنها نزد على آمدند و با او در بارهء ملاقات فاطمه مذاكره كردند ، أميرالمؤمنين آن دو را به داخل خانه نزد فاطمه آورد . چون عمر و أبوبكر نزد فاطمه نشستند ، فاطمه صورت خود را از آنها گردانيده ، رو به ديوار نمود . آن دو نفر سلام كردند ، فاطمه جواب سلام نگفت . »
سپس ابن قتيبه ميگويد : پس از آنكه أبوبكر مشغول عذرخواهى شد كه علّت آنكه من تو را از إرث محروم كردم آن بود كه من از رسول خدا شنيدم كهمىگفت : لَانُورَثُ ، مَا تَرَكْنَا فَهُوَ صَدَقَةٌ . « ما إرث نمىگذاريم و آنچه از ما بجاى مىماند صدقه است . »
فَقالتْ : أَرَأَيْتُكُمَا إنْ حَدَّثْتُكُمَا حَدِيثًا عَنْ رَسُولِ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ
هامش
( 1 ) - « الإمامة و السّياسة » ج 1 ، ص 13