شدند ، و به جهت حسد نمودن با اولياى خدا ، پيغمبر خود را كه صادق و امين است تكذيب نمودند ، تا دربارهء نفاق آنها اين آيه در قرآن مجيد نازل شد ، قرآنى كه مسلمانان در هر شب و روز تلاوت مىكنند .
و با همهء اين أحوال ، همان تخمى كه اهل نفاق پاشيدند ، با روى كار آمدن قدرتمندان از بنى اميّه ، رشد نموده و نمو كرد تا به حدّى كه مسلمانان از اين آيه و معناى آن غافل شدند و امر ملتبس شد و شبهه در أذهان جاى گرفت . و اين بلاى عجيب فقط به علّت اعتماد جمهور مسلمانان است بر طبقهء صدر اوّل كه آنها بناى خود را بر عدالت هر فرد از صحابه گذاردند ، با آنكه در كتاب خدا از شؤون منافقين و انتظار آنها نسبت به مرگ رسول خدا هميشه آياتى را تلاوت مىكنند .
و اين بلا به اندازهاى شديد شد كه بطور كلّى غور نمودن و بحث كردن در أحوال آنها ممنوع شد . و باب تحقيق و بحث و ردّ و انتقاد چون بر روى مسلمين بسته شد ، از بحث در أحوالات آن صحابهء منافق سكوت به عمل آوردند و بسيارى از حقائق را ضايع نمودند و طبق آراء باطلهء خود لباسى از حقيقت بر تن هر منافقى نمودند . و نيز بدين جهت در معناى آيه :
قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى
اختلاف كردند ، با وجود اين همه نصوصى كه از رسول خدا بر مودّت عترت مطهّر آن حضرت وارد شده است و اين أحاديث فراوانى كه با صراحت تامّ ، تمام امّت را امر به مودّت آنان مىكند . » « 1 » تا اينجا كلام علّامه سيّد شرف الدّين به پايان رسيد ؛ و الحقّ بحثى لطيف و متقن بود .
و محمّد بن يعقوب كلينى در « كافى » از حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام روايت كرده است كه :
قالَ عَلَيهِ السَّلامُ : مَا يَقُولُ أَهْلُ الْبَصْرَةِ فِى هِذِهِ الْأَيَةِ : قُل لَآأَسَلُكُمْ
هامش
( 1 ) - « الفصول المهمّة » ص 222 و 223