بارى ، چون صحابه مردم را از اهل بيت منصرف نمودند و به خود دعوت كردند و به أريكهء خلافت رسول الله طمع نمودند و با وجود نصوص غدير و أدلّه و شواهد بى شمار حاضر نشدند از حضرت مولى الموحّدين علىّ بن أبىطالب عليه السّلام پيروى كنند و آن حضرت را مانند جَمَلمخشوش به مسجد بردند و خانهء حضرت صدّيقه دختر رسول خدا را آتش زدند و در مقابل احتجاجات أميرالمؤمنين و أدلّهء آن حضرت و نور چشم مصطفى و پارهء جگر رسول خدا فاطمهء زهرا جواب نداشتند ، ناچار با وضع حديث : أَصْحَابِى كَالنُّجُوم خواستند به مردم بفهمانند كه اينها ستارگان آسمانند و جنايات آنها نور ستارگان است ! به اينها تأسّى كنيد و از روش آنها پيروى كنيد و در كار آنها سؤال و چون و چرا ننمائيد و صحابه را خالى از خطا و مصون از گناه بدانيد !
و لذا امّت نيز از اين حديث ، خوب تبعيّت كردند و به دنبال روش صحابهء منحرف ، از هيچ تعدّى و تجاوزى كوتاهى نكردند ؛ سبط رسول خدا را با برادران و فرزندان و عشيره و اصحابش كشتند و خيمهء او را آتش زدند و خاندان او يعنى خاندان رسول خدا را به اسارت بردند ، و هزاران هزار جنايت به علويّين و بنى فاطمه از بنى الحسين و بنى الحسن انجام دادند ، تا حدّى كه آنها بر سر كوهها فرار مىكردند و ايمنى از جان خود نداشتند ، و آنها را دسته دسته در زندانهاى نمناك و تاريك مىكشتند و اجساد آنان را زنده زنده در لابلاى ديوار عمارات جاى ميدادند .
اينها همه تبعيّت و پيروى از حديث : أَصْحَابِى كَالنُّجُوم بود كه امّت خوب معنى اين حديث را فهميدند و به سيرهء اصحاب رسول خدا : عمر و أبابكر و مُغيرة بن شُعبه و أبو عُبَيده جرّاح و عثمان بن عفّان و معاوية بن أبىسفيان و عمرو بن العاص و غيرهم رفتار كردند ، و حقّ آقائى و مولويّت آنان را به تمام
رساله مودت (تفسير آيه قل لا أسئلكم عليه أجرا إلا المودة في القربى) (فارسى) — صفحة 135
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص١٣٥