حركت دهد تشبيه نفرمودهاند تا در اينجا مسافرين كشتى در آن شب تاريك نيازى به ستارگان آسمانى داشته و با ديدن آنها و جهتيابى ، مسير خود را دريافته رو به مقصود حركت كنند ؛ بلكه حضرت رسول أكرم اهل بيت عصمت را به كشتى نوح تشبيه مىكنند . و كشتى نوح خاصيّتش اين بوده كه فقط اگر كسى خود را در آن سوار مىنمود نجات مىيافت ، و اگر كسى تخلّف مىورزيد دچار غرقاب و هلاكت مىشد ، و لذا فرموده است : مَنْ رَكِبَهَا نَجَى وَ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْهَا غَرِقَ .
و سرّ اين معنى با ملاحظهء داستان نوح و مخالفت امّت با آن حضرت و عذاب عمومى إلهى مبنى بر غرق شدن و هلاكت جميع امّت و تنها نجات كسانى كه خود را در آن كشتى وارد كنند ، ظاهر مىشود .
كشتى نوح تنها سفينهء نجاتى بود كه در مقابل آن كشتى ديگرى وجود نداشت . كشتى نوح تنها محلّ امنى بود كه جز سواران آن همه دستخوش هلاك شدند . كشتى نوح بر روى سيلاب جهانگير و طوفان عالمگير حركت ميكرد ، در حالى كه قلل كوهها را نيز آب فرا گرفته بود .
منظور از كشتى نوح حركت از نقطهاى به نقطهء ديگر و از محلّ خطر به محلّ امن و امان نبود ، چون تمام عالم را آب فرا گرفته بود . و لذا مسير خاص و معيّنى نداشت تا سواران آن احتياج به ستارگان و جهتيابى داشته باشند ؛ بلكه خاصيّت آن فقط نجات از طوفان و به ساحل خشكى رسيدن بعد از خاتمهء طوفان بود .
بنابراين كشتى نوح فقط نتيجهاش حفظ سواران از غرقاب و هلاكت بود .
و براى اين نتيجه تفاوتى نداشت كه شب باشد يا روز ، ستارهاى در آسمان باشد يا نباشد . كشتى نوح حركت عرضى در روى زمين نداشت ، بلكه چون حضرت نوح و پيروان آن حضرت سوار شدند و طوفان شروع شد ، به روى آب
رساله مودت (تفسير آيه قل لا أسئلكم عليه أجرا إلا المودة في القربى) (فارسى) — صفحة 132
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص١٣٢