مى آيد . »
بنابراين : « هر كه بامش بيش برفش بيشتر »
خداوندِ رازق عالم قادر حكيم ، كه از عوالم غيب روزى را نازل مىفرمايد براى هر فرد بخصوصه روزى جداگانه مىرساند ؛ براى يكى ، يكى ؛ براى هزار ، هزار .
بسيار عجيب است اين شرع مبين و آئين توحيدى و معرفتى ، كه چگونه در عمل و متن كار ، ما را به خدا پيوسته و مربوط مىسازند . در « وسآئل الشّيعة » چهار روايت وارد است در كراهت اعراض از نكاح به جهت بيم از تنگدستى و ترس از فقر ، و پنج روايت در استحباب اقدام به نكاح با وجود فقر و تنگدستى .
امّا آن چهار روايت ، اوّلش اينست :
محمّد بن يعقوب از علىّ بن إبراهيم ، از پدرش ، از ابن أبى عُمَير ، از أبان ابن عثمان ، از حَريز ، از وليد بن صبيح ، از أبى عبد الله عليه السّلام قال : مَنْ تَرَكَ التَّزْوِيجَ مَخَافَةَ الْعِيلَةِ فَقَدْ أَسَآءَ بِاللَهِ الظَّنَّ .
« هر كس كه از ترس مخارج زندگانى ازدواج را ترك كند ، به ذات اقدس الله سوء ظنّ برده است . »
و امّا آن پنج روايت ، اوّلش اينست :
محمّد بن يعقوب ، از محمّد بن يحيى ، از أحمد و عبد الله دو پسران محمّد بن عيسى ، از علىّ بن حَكَم ، از هِشام بن سالم ، از أبى عبد الله عليه السّلام قال : جَآءَ رَجُلٌ إلى النَّبىِّ صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ فَشَكَا إليهِ الْحَاجَةَ . فَقَالَ : ( لَهُ - خ ) تَزَوَّجْ ! فَتَزَوَّجَ فَوُسِّعَ عَلَيْهِ . « 1 »
« مردى به حضور پيامبر صلّى الله عليه و آله شرفياب شد و از تنگدستى و نيازمندى به او شكايت آورد . حضرت به او فرمود : ازدواج كن ! چون ازدواج
هامش
( 1 ) « وسآئل الشّيعة » شيخ محمّد بن الحسن الحرّ العامِلىّ ، طبع اسلاميّه ، ج 14 ، كتاب النّكاح ، ص 24 و 25 ، باب 10 و 11 ، روايت اوّل از هر باب