دستهاى خودشان بسته شده باشد با غُلّ و زنجير ، و مورد لعنت و دورباش از رحمت قرار گرفته باشند در اثر پى آمد اين گفتارشان . بلكه هر دو دست خدا باز و گسترده مىباشد و به هر قسم كه اراده كند انفاق مىنمايد . و البتّه اينطور است كه آنچه را برتو از جانب پروردگارت فرود آيد ؛ موجب زيادتى طغيان و كفرشان مىشود . و ما در ميان آنها تا روز قيامت عداوت و دشمنى را در افكنديم . هر زمان كه شعلهاى از آتش جنگ برافروزند ، خداوند آن را خاموش مىفرمايد . و آنان در روى زمين در فساد و خرابى سعيى وافر مىكنند ؛ و خداوند فساد كنندگان را دوست نمىدارد » .
قاضى بيضاوى در تفسير اين آيات ، جمله «
غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَ لُعِنُوا بِما قالُوا
» را جمله انشائيّه براى نفرين بر آنها دانسته است . و در «
يَداهُ مَبْسُوطَتانِ
» گفته است : باز كردن دستها مبالغه در نفى بخل است و اثبات غايت جود . چون نهايت آنچه را كه شخص سخاوتمند از مال خود بذل مىنمايد آنست كه با دو دست خودش ميدهد . و اشاره است به عطاياى دنيا و آخرت ، و به آنچه خداوند ، گاهى به جهت استدراج و نقمت ميدهد ، و گاهى به جهت اكرام و نعمت . و «
يُنْفِقُ كَيْفَ يَشاءُ
» تأكيد همين نكته مىباشد ؛ يعنى خداوند در انفاق خودش اختيار دارد . گاهى توسعه ميدهد و گاهى تضييق مىكند . بر حسب مشيّت و مقتضاى حكمتش ، نه آنكه پيوسته بر فردى يكسره توسعه و بر فردى يكسره تضييق نمايد » .
يهود كينهء ديرينه و حسد و عداوت با مسلمانان را دارند
و در «
لَيَزِيدَنَّ كَثِيراً مِنْهُمْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ طُغْياناً وَ كُفْراً
» گفته است : « يهوديان اهل طغيان و كفران هستند ، و هر وقت از قرآن چيزى را بشنوند موجب زيادتى طغيان و كفرانشان مىگردد همانطورى كه مريض هر چه از غذاى مردم صحيح المزاج بخورد موجب شدّت مرض او مىشود . »
و در «
أَلْقَيْنا بَيْنَهُمُ الْعَداوَةَ وَ الْبَغْضاءَ إِلى يَوْمِ الْقِيامَةِ
» گفته است : « هميشه بطور مداوم در ميان خودشان عداوت و كينه و حسد و آز و دشمنى