بارى ، بسيارى از فرزندان ائمّه بودند كه روى غرور و نخوت نمىخواستهاند ولايت برادرشان را كه امام بحقّ است بپذيرند ؛ و يا به امامت عمو و يا برادرزادهء خود اقرار كنند . مانند محمّد بن اسماعيل « 1 » كه در قتل موسى بن جعفر با سعايت خود نزد هارون ، شركت كرد . و مانند جعفر بن علىّ كه او را كذّاب گويند .
و فساد پدر و جدّ موجب فساد حضرت نفيسه خاتون نيست .
تُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ
« 2 » آيهاى از قرآن است كه هر روزه تلاوت مىكنيم . خداوند با كسى سر و سرّ ندارد . هركس عملش صالح باشد اهل بهشت است . و شايد علّت هجرت نفيسه خاتون به مصر و اقامت سالهاى مديده در غربت ، و دور از
هامش
- الحسن بن الحسن بن علىّ ياد كرده است ، و اين تحقيقا اشتباه است . زيرا حسن بن حسن ، حضرت حسن مثنّى است ؛ و او فرزندى به نام زيد نداشت . و در همه جا سخن از زيد بن حسن بن علىّ است .
( 1 ) - مرحوم محدّث قمّى در « منتهى الآمال » ج 2 ، ص 143 در احوال حضرت امام كاظم عليه السّلام ، او را علىّ بن اسماعيل بن جعفر نام برده است ؛ و در نسخهبدل ، محمّد را ذكر كرده است . و اين قطعا اشتباه است . و نام وى محمّد بن اسماعيل بوده است . و حقير به خاطر دارم كه علّامه محمّد قزوينى در بعضى از نوشتجاتش به اين مطلب تصريح كرده است . قزوينى در جلد اوّل ، ص 65 از كتاب « يادداشتهاى قزوينى » گويد : « در خصوص محمّد بن اسماعيل و سعايت او از كاظم [ عليه السّلام ] نزد رشيد علاوه بر منقولات « عمدة الطّالب » ، در « اصول كافى » در ترجمهء كاظم [ عليه السّلام ] حديث مفصّلى در اين خصوص مروى است . ( 76 .f، 6656 .rA .) ولى گويا در رجال استرآبادى ديدم كه اين واقعه را ، يعنى سعايت از كاظم [ عليه السّلام ] را به علىّ بن اسماعيل نسبت مىدهد ، به جاى محمّد بن اسماعيل ؛ و هو سهو ظاهرا . در هر صورت رجوع شود به رجال مذكور . » - انتهى .
( 2 ) - قسمتى از آيه 27 ، از سورهء 3 : آل عمران : « بار پروردگارا ! توئى كه زنده را از مرده بيرون مىآورى ! »