[ راه ثبوت قرآن ، منحصر در « تواتر » است ]
راه ثبوت قرآن براى ما تواتر است . يعنى افرادى كه قرآن را با الفاظ و عبارات و حركاتش براى ما نقل كردهاند ، در كثرت به اندازهاى هستند كه احتمال توطئه و توافق به دروغ دربارهء ايشان تصوّر نمىشود . مانند وجود شهر مكّه و مدينه ، و وجود مقدّس حضرت رسول اكرم و أمير المؤمنين عليهما السّلام كه براى ما به تواتر ثابت است .
علماى عامّه و اساطين شيعه اتّفاق دارند كه : راه ثبوت قرآن منحصرا در تواتر است . و آنچه در اخبار واحده وارد شود ، گرچه در اعلا درجهء از صحّت باشد ، قرآن نيست . و بدين جهت تمام رواياتى كه در زياده و يا نقيصهء آيهاى و يا عبارتى از قرآن وارد شده است ، همگى مطرود بوده و قابل تمسّك نيستند .
علّامهء حلّى رضوان الله عليه كه از اعاظم فقهاء مىباشد ، در كتاب تذكرهء خود در باب قرائت ، و در سائر كتب خود ، و در كتاب « نهاية الإحكام » اين مطلب را فرموده است .
و علاوه دليل آورند كه : قرآن معجزهء نبوّت است ؛ و در اعتقاديّات يقين لازم است . فلهذا قرآن بودن قرآن بايد به يقين ثابت شود كه انحصار در تواتر دارد . اگر قرآن يقينى بود ، از روى آن ، يقين به نبوّت حاصل مىشود ؛ و امّا اگر ظنّى بود معجزهء نبوّت مظنون ، و اصل نبوّت نيز مظنون مىگردد .
[ قرآن با عبارات و الفاظش ، به تواتر ثابت است ]
حضرت استادنا الأكرم آية الله العظمى الحاج سيّد أبو القاسم خوئى دامت بركاته در مقدّمهء كتاب تفسير خود به نام « البيان » گويند :
« أطبق المسلمون بجميع نحلهم و مذاهبهم على أنّ ثبوت القرءان ينحصر طريقه بالتّواتر . و استدلّ كثير من علماء السّنّة و الشّيعة على ذلك بأنّ القرءان تتوفّر الدّواعى لنقله ؛ لأنّه الأساس للدّين الإسلامىّ ، و المعجز الإلهىّ لدعوة نبىّ المسلمين . و كلّ شىء تتوفّر الدّواعى لنقله لا بدّ و أن يكون متواترا .