كه طبق طبع مصحف المدينة النّبويّة است و در آن ، لجنه و افراد كثيرى براى طبع و تصحيح آن اقدام نمودهاند ، طبع و منتشر ساخته است ، اين نكات لحاظ شده ، و بالأخصّ در اين قرآن اخير مزايائى است كه در دو قسم پيش از آن نيست .
زيرا در اين قرآن ،
وَ السَّماءَ بَنَيْناها بِأَيْدٍ
را بدين صورت نوشته است ، ولى در دو قرآن قبل بأيد با يك مركز نوشته است . و الى الجحيم ( سورهء 37 :
صافّات ، آيه 68 ) و همچنين لأاوضعوا خللكم ( سورهء 9 : توبه ، آيه 47 ) را در هر سه قرآن بدون الف زياده نوشتهاند ، امّا لأاذبحنّه ( سورهء 27 : نمل ، آيه 21 ) را در هر سه طبع با الف زياده نوشتهاند . و محتمل است مصحّحين و مسئولين ، دو عبارت سابق را در مصاحف قديمه بدون الف زياده ديدهاند ؛ و فقط در لأاذبحنّه ملاحظه نموده و فقط در اينجا ثبت كردهاند .
بارى ما فارسى زبانان نبايد قرآن را طبق صداهاى زبان خودمان بنويسيم .
مثلا نبايد إسحاق ، إبراهيم ، رحمن ، اسماعيل ، أولئك ، ملئكة را با الف كشيده بنويسيم . اين در رسم الخطّ عربى غلط است . چون فتحه و اشباع آن كه از آن الف توليد مىشود ، يك چيز است . و در آن رسم الخطّ بايد با صداى فتحه نوشت .
خوشوقتانه در قرآن طبع اخير ايران اين معنى رعايت شده است ، و مصنّفين بايد كتب خود را از روى كتابت اين قرآن تصنيف نمايند ؛ و ملائكه و رحمان و إسحاق و إسماعيل را ننويسند .
طبع قرآن بايد بدون هر پيرايه و ضمّ ضميمهاى باشد . نبايد در حواشى صفحات مطالبى را از تفاسير و شأن نزول نوشت . در بالاى صفحات لفظ خوب و بد براى چيست ؟ ضميمهء شجره نامهء كتابفروشها ، و تجويدنامه غلط است .
كشف الآيات و كشف المطالب بايد جدا نوشته شود . ترجمهء قرآن را بايد در