[ آيات عديدهاى از قرآن كه دربارهء نزول قرآن به زبان عربى وارد است ]
بارى ، دربارهء نزول قرآن كريم به زبان عربى ، آيات عديدهاى وارد است ؛ از جمله آيات سورهء شعراء :
وَ إِنَّهُ لَتَنْزِيلُ رَبِّ الْعالَمِينَ * نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ * عَلى قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرِينَ * بِلِسانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ * وَ إِنَّهُ لَفِي زُبُرِ الْأَوَّلِينَ * أَ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ آيَةً أَنْ يَعْلَمَهُ عُلَماءُ بَنِي إِسْرائِيلَ * وَ لَوْ نَزَّلْناهُ عَلى بَعْضِ الْأَعْجَمِينَ * فَقَرَأَهُ عَلَيْهِمْ ما كانُوا بِهِ مُؤْمِنِينَ .
« 1 »
هامش
- حلاوت و شيرينى نكاح و مجامعت را بفهمانند - آن طفلى كه هنوز حسّ و غريزهء وى بدين حقيقت راه نيافته و لذّت جماع در كانوا وجودش پنهان و مختفى است - به غير آنكه بگويند : لذّت جماع مانند لذّت خوردن حلواست ، و شيرينى و حلاوت آميزش همچون شيرينى عسل است ، آيا راه ديگرى متصوّر است ؟ البتّه نه ! چون طفل غير از شيرينى و لذّت حلوا و عسل چيز ديگرى را ادراك نكرده است . بنابراين از شيرينى آميزش غير از شيرينى حلوا نمىفهمد ؛ و گمان مىكند كه آميزش هم همچون حلوا خوردن است .
و آنچه حضرت علّامه در آخر كلام خود اشاره فرمودهاند به لزوم فهم و فراگيرى اين حقيقت ، اشاره است به آنكه جميع حقائق و معارف الهى از همين قبيل است . آنها حقائقى هستند بس عالىتر و بلندتر از مفاهيم محسوسه و اشياء طبيعيّه ؛ و ليكن براى انسان مادّى و مغمور در قالب حسّ ، و درگير با امور تفكّريّه و تعقّليّه ، غير از تعبير از آنها به اشباه و نظائر آنها از اشياء حسّيّه و امور مادّيّه چارهء دگرى نيست . لوح و قلم و عرش و كرسىّ و ميزان و صراط و حوريّه و غلمان و بهشت و دوزخ و امثالها كه در لسان أخبار و عرفاى اسلام بسيار دوران دارد ، حقائق آنها بسيار بلند و عظيم و از نحوهء تصوّرات جزئيّه و امور مشاهد و محسوس بشر بسيار بالاتر و عالىتر است . و براى بشرى كه در اين دنياى محسوس در قالب مادّه و طبيعت زيست مىكند ، غير از تشبيه معقول به محسوس ، و آوردن آن حقائق را در لباس مثال راهى ديگر وجود ندارد . و حقّا راه صحيح و پرفائدهاى است كه آن واقعيّات عاليه و حقائق رفيعه را كه برتر از تعقّل بشر مىباشند ، با امور محسوسه و مشاهدات عينيّه و الفاظ و مفاهيم مورد استعمال در محاورات تنازل داده ، و بشر را بدانها هشدار مىدهد .
( 1 ) آيات 192 تا 199 ، از سورهء 26 : الشّعرآء