و پس از
أَ لَيْسَ ذلِكَ بِقادِرٍ عَلى أَنْ يُحْيِيَ الْمَوْتى
بگويد :
سبحانك بلى .
و پس از
أَ أَنْتُمْ تَخْلُقُونَهُ أَمْ نَحْنُ الْخالِقُونَ
بگويد : بل أنت الله الخالق .
و پس از
أَ أَنْتُمْ تَزْرَعُونَهُ أَمْ نَحْنُ الزَّارِعُونَ
بگويد : بل أنت الله الزّارع .
و پس از
أَ أَنْتُمْ أَنْشَأْتُمْ شَجَرَتَها أَمْ نَحْنُ الْمُنْشِؤُنَ
بگويد : بل أنت الله المنشئ .
و پس از قوله عزّ و جلّ :
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ *
بگويد : لا بشىء من آلائك ربّ أكذّب .
و همچنين غير از اينها كه ظاهرا مىتوان اين حكم را به هر جاى مناسب سرايت داد و جملهء مناسب را ادا نمود . « 1 » و أيضا محدّث كاشانى از « احياء العلوم » نقل كرده است كه : حذيفه گفت :
من با رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم نماز گذاشتم ، و در آن به خواندن سورهء بقره مبادرت جست ، و به هر آيه عذابى كه مرور مىنمود ، از آن به خدا پناه مىبرد ؛ و به هر آيه رحمتى كه مرور مىكرد ، از خداوند آن را طلب مىنمود ؛ و به هر آيهاى كه در آن ذكرى از تنزيه و تقديس خداوند بوده و از آن مرور مىكرد ، تسبيح خدا را بجاى مىآورد .
و چون فارغ شد ، همان فقره از دعائى را كه در ختم قرآن مىخواند ، قرائت نمود :
هامش
( 1 ) « المحجّة البيضاء فى تهذيب الإحياء » ج 2 ، ص 228 و 229