به وسيلهء قرآن عزّت مفروش كه خداوند تو را ذليل مىگرداند ! اى حامل قرآن ! براى خدا خودت را به قرآن زينت ده و آراسته نما كه خدا ترا به قرآن زينت مىدهد و آراسته مىگرداند ؛ و خودت را به قرآن براى مردم زينت مده و آراسته مكن كه خدا ترا به قرآن زشت و بد مىگرداند و آلوده مىنمايد .
كسى كه قرآن را ختم كند ، گويا در ميان دو پهلوى وى نبوّت جا گرفته است ؛ و ليكن به او وحى نشده است .
و كسى كه قرآن را جمع نمايد ، حقّش آنست كه : ديگر جهالت و نادانى نكند با كسى كه با او بطور نادانى و جهالت رفتار مىنمايد . و حقّش آنست كه به غضب در نيايد در برابر كسى كه به او غضب مىكند . و حقّش آنست كه نبايد دفع كند و منع نمايد كسى را كه او را دفع و منع مىنمايد . و ليكن بايد عفو كند و آسان بگيرد و بگذرد و اغماض نمايد و از خطاى طرف صرف نظر نمايد و حلم و شكيبائى و بردبارى پيشه سازد ، به جهت تعظيم قرآن كه او را بدين صفات دعوت مىكند .
[ اگر قرآن به كسى داده شود ، عظيمترين موهبت خدا به او داده شده است ]
و كسى كه قرآن به وى داده شود ، پس گمان كند كه به يك نفر از تمام مردم روى زمين چيزى افضل و اشرف از آنچه به او داده شده است عنايت گرديده است ، تحقيقا عظيم شمرده است چيزى را كه خداوند حقير شمرده است ، و حقير شمرده است چيزى را كه خداوند عظيم شمرده است . » « 1 »
هامش
( 1 ) مجلسى در « بحار الأنوار » طبع حروفى - طهران ، ج 92 ، ص 177 ، در باب فضل حامل قرآن و حافظ و عامل به او ، از « ثواب الأعمال » و « امالى » صدوق با سند متّصل روايت مىكند از حضرت صادق عليه السّلام كه فرمودند : الحافظ للقرءان العامل به ، مع السّفرة الكرام البررة . « آن كه قرآن را حفظ نمايد و بدان عمل كند ، با فرشتگان كه سفيران بزرگوار و نيكوى حامل وحى هستند مىباشد . » ( « ثواب الأعمال » ص 92 ؛ « امالى » صدوق ، ص 36 )