گوش فرا دار به مثلهاى قرآن دربارهء چيزهائى كه زده مىشود .
5 - و چون به آيه ترساننده و انذارآورندهاى رسيدى كه عذاب خدا را توصيف مىكند ، در آنجا درنگ كن ، درحالىكه اشكهايت ريزان باشد ؛ و بگو :
6 - اى خدائى كه به سبب عدالتش عذاب مىكند آن را كه بخواهد ؛ مرا از زمرهء معذّبين قرار مده ! 7 - من در اثر لغزش و گناهى كه نمودهام بسوى تو بازگشت كردهام ؛ مگر بسوى غير تو هم فرار گاهى هست ؟ ! 8 - و چون به آيهاى برسى كه در آن از وسيله و نعمتهاى شگفتآور خدا سخن به ميان آمده است ، 9 - با انابه و اخلاص از خدايت تمنّا كن به تو دار خلود و جنّت رضوان را عنايت كند ؛ تمنّاى شخص متقرّب بسوى خدا .
10 - و سعى و جدّيّت كن شايد خداوند تو را در زمين دار الخلد وارد كند ، و از روح و نسيم مساكنى كه هيچگاه زوال نمىپذيرد و خراب نمىشود بهرمند گردى ! 11 - و به عيش ابدى و لذّات سرمدى نائل شوى ، و به پادشاهى و عزّت كرامت و بزرگوارىاى كه زوالناپذير است دست بيابى !
[ وجوب استماع قرآن در وقت قرائت آن ]
و روى همين ملاك و مناط است كه در موقع قرائت قرآن واجب است آن را استماع نمود ، و اينكه سكوت به عمل آيد تا آيات قرآن بر دل مستمع بنشيند . چون اگر استماع نباشد ، آيات فهميده نمىشود ؛ و بدون فهم اثرى ندارد .
وَ إِذا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَ أَنْصِتُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ
. « 1 »
هامش
( 1 ) آيه 204 ، از سورهء 7 : الأعراف