يَوْماً تَتَقَلَّبُ فِيهِ الْقُلُوبُ وَ الْأَبْصارُ
. « 1 » « ارادهء خدا بر آن قرار گرفته است كه داراى مقام و منزلت رفيع گردد ، و در آنها نام خدا برده شود ، و در صبحها و شبها مردانى كه هيچ تجارتى و هيچ دادوستدى آنها را از ذكر خدا و اقامهء نماز و دادن زكات بازنمىدارد ، و از روزى كه در آن ، دلها و چشمها واژگون مىشود در هراسند ؛ خدايشان را تسبيح مىگويند . »
[ حكومت يزيد استبداد محض ، و براى هدم قرآن بود ]
در برابرش يزيد لعين مجسّمهء غرور و خودخواهى و كبر و سركشى ، با قدرت جهنّمى و شيطانى خود كه شرق و غرب جهان را گرفته است ، « 2 » و در
هامش
( 1 ) - ذيل آيه 36 و آيه 37 ، از سورهء 24 : النّور
( 2 ) - مستشار عبد الحليم جندى كه از اركان مجلس اعلاى شئون اسلاميّهء مصر است ، در كتاب نفيس خود : « الإمام جعفر الصّادق » ص 52 مىگويد : « يزيد در سالهاى حكومتش كار را بدانجا رسانيد كه لشكرى را به سوى مدينه مجهّزا گسيل داشت تا خون ريخته شود و هتك حرمت گردد ( در واقعهء حرّة ، سنهء 63 ) تا در آن هشتاد نفر از اصحاب رسول الله كشته شوند . و پس از آن در روى زمين ديگر يك نفر بدرىّ ( كسى كه از اصحاب رسول الله در جنگ بدر شركت نموده بود ) پيدا نشد . و از قريش و أنصار هشتصد نفر كشته شدند ، و از موالين و تابعين و سائر افراد مردم ده هزار نفر ! و سپس در آخرين ايّام زندگىاش ، لشكرى را فرستاد تا كعبه را محاصره كردند پس از آنكه آن را آتش زدند ؛ و كدام سوء عاقبتى براى احدى از افراد بشر از اين فظيعتر به نظر مىرسد ؟ بلكه براى كدام دولتى ، سوء عاقبتى بهتر و بيشتر از اين ، دلالت بر غضب آسمان بر آنها مىكند ؟ آرى ! اين آتش زدن كعبه و كشتار صحابه و سر بريدن هزاران مسلمان نبود مگر أحداث و وقايعى كه در سه سال مدّت حكومت خود نمود . اين ، خاتمهاى طبيعى براى ابتداى فظيع حكومتش بود ، و پاداشى بود كه به خود و به دولتش با دست خود وارد ساخت . زيرا يزيد أساس ابتداى حكومتش را با جريمهء كربلا در روز عاشورا در دهم محرّم سنهء 61 گشود ، و در آن روز از جرائم و فظايع ، امورى تحقّق يافت كه نه چشمى ديده و نه گوشى شنيده بود ؛ نه مانند آن را و نه شبيه و نزديك به آن را ؛ از شهادت أبو الشّهداء :